ဗင်နီဇွဲလားနိုင်ငံ၏ ရှေ့ဆက်လမ်းကြောင်း

(SeaPRwire) –   ဒေါ်နယ်ထရမ့်၏ နှင့် သူ၏ဇနီးအား အမေရိကန် အထူးတပ်ဖွဲ့များမှ . အမေရိကန်၊ ဥရောပ၊ တရုတ်၊ ရုရှားနှင့် အခြားနေရာများရှိ လေ့လာသူများသည် ထရမ့်၏ ရဲရင့်သော အင်အားသုံးမှုသည် အခြားနိုင်ငံများဖြစ်သော ကိုလံဘီယာ၊ ကျူးဘား၊ အီရန်၊ မက္ကဆီကိုနှင့် စသည့်နိုင်ငံများအတွက် အဓိပ္ပာယ်ရှိနိုင်သည်ကို အံ့အားသင့်စွာ စဉ်းစားနေကြရသည်။

သို့သော် ဗင်နီဇွဲလားနိုင်ငံကိုယ်တိုင်ကရော? ဗင်နီဇွဲလားသမ္မတအား ဒုံးတိုက်ခိုက်မှုများ၊ ဖမ်းဆီးမှုများနှင့် တရားစွဲဆိုမှုတို့သည် ထိုနိုင်ငံ၏ အနာဂတ်အတွက် ဘာကိုဆိုလိုသနည်း။

ပထမဦးစွာ သတင်းကောင်းအနေနှင့်၊ မဒူရိုအား ဖမ်းဆီးမှုသည် အကြမ်းဖက်မှုဖြင့်သာ ဖြည့်ဆည်းနိုင်မည့် အာဏာလွတ်ကြောင်းဖြစ်ပေါ်စေမည်ကို စိုးရိမ်သူများအတွက်ပင်ဖြစ်သည်။ အမေရိကန်စစ်သားများ မှ လွယ်ကူစွာ ဆောင်ရွက်နိုင်ခဲ့သည်မှာ အတွင်းပိုင်းညှိနှိုင်းမှုတစ်ခု၊ ထရမ့်အုပ်ချုပ်ရေးနှင့် ဗင်နီဇွဲလားစစ်တပ်ကြား ကြိုတင်ညှိနှိုင်းထားသော အလုပ်ဖြစ်သည်ဟု ထင်ရှားနေသည်။ မဒူရို၏ ဒုတိယသမ္မတဖြစ်သူ အား နိုင်ငံ၏ ကာကွယ်ရေးဝန်ကြီးနှင့် ပြည်ထဲရေးဝန်ကြီးများ၏ ထောက်ခံမှုဖြင့် လျင်မြန်စွာ ကျမ်းကျိန်အာဏာလွှဲပြောင်းယူခဲ့ခြင်းသည် ဝါရှင်တန်မှ လက်ခံထားသည့် ဆက်လက်တည်ရှိမှုအချက်ပြချက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

ရိုဒရီဂေးစ်သည် အမေရိကန်တိုက်ခိုက်မှုကို ခုခံကြောင်း လက်သီးဆုပ်ကို ခါထုတ်ခဲ့သည်— သူမသည် မဒူရိုနှင့် သူ၏ဇနီးအား “ပြန်ပေးဆွဲခံရမှု” ကြောင့် နာကျင်ခဲ့ရသော်လည်း— ထရမ့်၏ အင်အားသုံးရန် ရှင်းလင်းသော ဆန္ဒနှင့် သူမ၏အစိုးရကို တည်ငြိမ်အောင်လုပ်ဆောင်ရန် လိုအပ်ချက်တို့သည် လက်ရှိ အမေရိကန်၏ ရေနံပိတ်ဆို့မှုကို ရုပ်သိမ်းရန်အပါအဝင် လက်တွေ့ကျသော ချဉ်းကပ်မှုကို တွန်းအားပေးလိမ့်မည်။

ထရမ့်က ဇန်နဝါရီလ ၃ ရက်နေ့တွင် အမေရိကန်သည် လတ်တလော “ဗင်နီဇွဲလားကို စီမံခန့်ခွဲမည်” ဟုပြောကြားခဲ့ပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် အမေရိကန်စစ်သားများ ရောက်ရှိမှုကို ဖယ်ရှားရန် ငြင်းဆိုခဲ့သည်။ ထိုသို့ဖြစ်နိုင်ခြေထက် ဖိအားပေးသည့် နည်းဗျူဟာတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ အမေရိကန်သမ္မတသည် အတိုက်အခံဦးဆောင်သော အစိုးရအာဏာယူရန် တောင်းဆိုခြင်းမပြုဘဲ၊ ငြိမ်းချမ်းရေးနိုဘယ်ဆုရှင် အား မေးခွန်းများကို လက်လွှတ်ခဲ့သည်။ သူမ၏ တိကျသောနေရာကို မသိရသေးပါ၊ ထို့အပြင် သူမအား “အလွန်ကောင်းမွန်သော အမျိုးသမီး” သို့သော် “နိုင်ငံအတွင်း လေးစားမှုမရှိသူ” ဟု သူက ခေါ်ဝေါ်ခဲ့သည်။ လတ်တလောအနေဖြင့်၊ ထရမ့်သည် ဗင်နီဇွဲလား၏အနာဂတ်အတွက် ကိုယ်ပိုင်အမြင်ရှိသော အတိုက်အခံလှုပ်ရှားမှုထက် သူ၏ထောက်ခံမှုကို ပိုမိုလိုအပ်နေသော စစ်တပ်မှထောက်ခံသည့် အစိုးရကို ယုံကြည်ဟန်ရှိသည်။

ထရမ့်သည် အာဏာအပြည့်အဝလွှဲပြောင်းမှုတောင်းဆိုမည့် သို့မဟုတ် အမေရိကန်ပြည်သူများက အရှေ့အလယ်ပိုင်းတွင် နှစ်နှစ်ဆယ်ကြာ ကစဉ့်ကလျားဆိုင်ရာဝင်ရောက်စွက်ဖက်မှုများပြီးနောက် ဖြစ်နေသော “နိုင်ငံတည်ဆောက်ရေး” ပရောဂျက်မျိုးတွင် အမေရိကန်ကို ပါဝင်စေလိုသည်လည်း မဟုတ်ပါ။ ဤအရာအားလုံးသည် အခြေအနေမှာ ပြောင်းလဲနေဆဲဖြစ်သော်လည်း၊ ထရမ့်နှင့် ရိုဒရီဂေးစ်တို့သည် ဗင်နီဇွဲလားအား အန္တရာယ်ရှိသော ကစဉ့်ကလျားမှုများ မြင့်တက်ခြင်းမှ ရှောင်ရှားနိုင်ရန် ကူညီနိုင်ကြောင်း ညွှန်ပြနေသည်။

ထို့နောက် ခက်ခဲသောအပိုင်း ရောက်လာသည်။ ထရမ့်သည် ဗင်နီဇွဲလားတွင် အစစ်အမှန်အာဏာပြောင်းလဲမှုအတွက် မမှန်မကန်တွန်းအားပေးနေခြင်းမဟုတ်သော်လည်း၊ ဗင်နီဇွဲလားအတွင်းနှင့် အပြင် ရွေးကောက်ပွဲအသစ်များအတွက် ဖိအားများ စတင်မြင့်တက်လာရန် မကြာတော့ပါ။ ၎င်းတို့ကျင်းပရန် သေချာစေခြင်းသည် နိုင်ငံခြားရေးဝန်ကြီး Marco Rubio၊ ထရမ့်၏ အစိုးရအဖွဲ့ဝင်အခြားသူများနှင့် ကွန်ဂရက်လွှတ်တော်ရှိ နှင့် ဒီမိုကရက်များ အတွက် ဦးစားပေးအရေးကိစ္စဖြစ်လာမည်။ ဤသည်မှာ ဥရောပရှိ အစိုးရများအတွက်လည်း ဖြစ်လာမည်၊ ၎င်းတို့သည် IMF မှအပါအဝင် ငွေကြေးအကူညီဖြင့် ဗင်နီဇွဲလားကို ကူညီရာတွင် အဓိကအခန်းကဏ္ဍမှ ပါဝင်ကြမည်ဖြစ်သည်။ လွတ်လပ်ပြီး တရားမျှတသော ရွေးကောက်ပွဲများ ကျင်းပရန် တောင်းဆိုမှုများသည်၊ ဗင်နီဇွဲလား အတိုက်အခံနှင့် ၎င်း၏ထောက်ခံသူများထံမှလည်း နိုင်ငံအတွင်းနှင့် ပြင်ပမှ လာမည်သေချာသည်။

ရွေးကောက်ပွဲအသစ်များ စီစဉ်ရန် တစ်နှစ်ခန့် ကြာမည်ဟု ခန့်မှန်းရသည်။ ထရမ့်အုပ်ချုပ်ရေးနှင့် ဗင်နီဇွဲလား၏ ကျန်ရှိနေသေးသော စစ်တပ်နှင့် လုံခြုံရေး အာဏာရှင်များကြားက ခိုင်မာသည့် ညှိနှိုင်းဆွေးနွေးမှုများကသာ ၎င်းတို့အတွက် လမ်းကြောင်းရှင်းနိုင်သော်လည်း၊ အတိုက်အခံ၏ အောင်ပွဲရယူနိုင်စွမ်းကို ထိခိုက်စေသော အာဏာဝေမျှမှုသဘောတူညီချက်မည်သည့်အမျိုးအစားကမဆို ဆန္ဒပြမှုများနှင့် အကြမ်းဖက်မှုအန္တရာယ်ကို အမှန်တကယ် စတင်စေမည်ဖြစ်သည်။ မဒူရိုအစိုးရ၏ လုံခြုံရေးတပ်ဖွဲ့များသည် အစိုးရဆန့်ကျင်ဆန္ဒပြမှုများကို ပုံမှန်အားဖြင့် နှင့် တုံ့ပြန်လေ့ရှိသော်လည်း၊ အားနည်းနေဆဲဖြစ်သော၊ စစ်တပ်ထောက်ခံသည့် အစိုးရတစ်ရပ်သည် ထရမ့်အုပ်ချုပ်ရေးနှင့် ဆက်ဆံရေး ပုံမှန်ဖြစ်စေရန် လိုအပ်မည်ဖြစ်ပြီး၊ ယင်းမှတစ်ဆင့် ရေနံဝင်ငွေစီးဆင်းမှုနှင့် အခြားအကူညီပုံစံများကို ပြန်လည်ရရှိနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ကုလသမဂ္ဂအရ၊ လွန်ခဲ့သောနှစ်အနည်းငယ်အတွင်း ပိုမိုကောင်းမွန်သောဘဝအတွက် ဗင်နီဇွဲလားမှ ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်ခဲ့ကြသော လူဦးရေ ရှိသေးသည်။ ၎င်းတို့အနက်မှ များစွာသောသူတို့သည် အိမ်ပြန်ရန် ဖိအားများနှင့် ရင်ဆိုင်နေရပြီဖြစ်ကာ၊ အထူးသဖြင့် အများစုနေထိုင်ရာ လက်တင်အမေရိကနှင့် ကာရစ်ဘီယန်နိုင်ငံများမှ ဖြစ်သည်။ ၁ သန်းကျော်မှာ အမေရိကန်သို့ ပြောင်းရွှ