အမေရိကန်နိုင်ငံ ကျောင်းများသည် နိုင်ငံရေး တွေးခွဲမှုများကို ဘာကြောင့် ဖြေရှင်းနိုင်သနည်း

(SeaPRwire) –   ကွဲပြားဝိရောဓိဖြစ်မှုသည် အမေရိကန်ဒီမိုကရေစီအတွက် အဓိကသတ်မှတ်နိုင်သော ခြိမ်းခြောက်မှုများထဲမှ တစ်ခုအဖြစ် ရပ်တည်လျက်ရှိသည်။ ဒဿနပညာရှင် ရောဗတ် ဘီ. တလစ်စ် (Robert B. Talisse) သည် ကွဲပြားဝိရောဓိဖြစ်မှုကို နိုင်ငံရေးကွဲပြားဝိရောဓိနှင့် ယုံကြည်ချက်ကွဲပြားဝိရောဓိဟူ၍ အမျိုးအစားနှစ်မျိုးခွဲခြားထားသည်။

သူက ဒီမိုကရေစီသည် ခိုင်မာသောယုံကြည်ချက်များရှိသော နိုင်ငံသားများကြားတွင် “ နိုင်ငံရေးအရ ထင်မြင်ချက်ကွဲပြားမှုကို ကြိုတင်ယူဆထားသည်” ဟု ဆိုကာ နိုင်ငံရေးကွဲပြားဝိရောဓိသည် ဒီမိုကရေစီအတွက် ကောင်းမွန်နိုင်သည်ဟု ငြင်းဆိုထားသည်။ “ ဒီမိုကရေစီကို ထိန်းသိမ်းရန်စိန်ခေါ်မှုကို တုံ့ပြန်သည့်အခါ နိုင်ငံသားများအား ၎င်းတို့၏ပြိုင်ဆိုင်မှုကို ဘေးဖယ်ထားရန်တောင်းဆိုသည့်မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုမဆို လွတ်မြောက်ရန်လှည့်ကွက်တစ်ခုဖြစ်သည်” ဟု သူရေးသားထားသည်။

သို့သော် ယုံကြည်ချက်ကွဲပြားဝိရောဓိသည် အုပ်စုအတွေးအခေါ်ကို အားပေးကာ လူများကို အယူဝါဒတည်မြဲသူဖြစ်လာစေရန်၊ “ ဆန့်ကျင်ဘက်အထောက်အထားများကို ပံ့ပိုးတုံ့ပြန်မှုနည်းပါးစေ” ရန်နှင့် ကွဲပြားသောအမြင်ရှိသူများအပေါ် ရန်လိုစိတ်ဖြစ်စေရန် လှုံ့ဆော်ပေးခြင်းဖြင့် ဒီမိုကရေစီကို ထိခိုက်စေသည်။ ၎င်းသည် မိတ်ဆွေချစ်ဆွေများကို ပျက်စီးစေခြင်း၊ မိသားစုများကို မတည်မငြိမ်ဖြစ်စေခြင်းနှင့် စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို ပိုမိုဆိုးရွားလာစေခြင်းဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့၏ဘဝအရည်အသွေးကို လျော့ကျစေသည်။ ကွဲပြားဝိရောဓိသည် နိုင်ငံရေးသမားများအား ရှုပ်ထွေးသောလူ့အဖွဲ့အစည်းပြဿနာများကို ဖြေရှင်းရန်ခက်ခဲသောအလုပ်များပြုလုပ်မည့်အစား အဆိပ်အတောက်ဖြစ်စေသောယဉ်ကျေးမှုကို လှုံ့ဆော်ပေးခြင်းဖြင့် ရွေးကောက်တင်မြှောက်ခံရန်ခွင့်ပြုပေးသည့်အတွက် လူမှုတိုးတက်မှုကိုလည်း အဟန့်အတားဖြစ်စေသည်။

ထိုပြဿနာများကို ဖြေရှင်းရန် အချို့ကျောင်းများသည် နိုင်ငံသားပညာသင်ဆိုင်ရာအကြောင်းအရာများ၊ မီဒီယာစာပေဗဟုသုတနှင့် ဆွေးနွေးမှုအစီအစဉ်များကို အသုံးပြုလာကြသည်။ ထိုကြိုးပမ်းမှုများသည် ရည်ရွယ်ချက်ကောင်းများဖြစ်ပြီး နိုင်ငံသားပညာဗဟုသုတသည် မရှိမဖြစ်လိုအပ်သည်။ သို့သော် ၎င်းတို့သည် ပြဿနာကို နားလည်မှုမှားနေကြသည်။ ကွဲပြားဝိရောဓိဖြစ်မှုသည် ဗဟုသုတချို့တဲ့မှုထက် ကျော်လွန်နေသည်။ ၎င်းသည် ကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်မှုချို့တဲ့မှုဖြစ်သည်။

နိုင်ငံသားဖြစ်ခြင်းသည် အတွေ့အကြုံမှတစ်ဆင့်သာ မွေးမြူနိုင်သော အလေ့အထများလိုအပ်သည်ဟု ကျွန်ုပ်ယုံကြည်သည်။ လူများသည် မျှဝေသုံးစွဲသောအသိုင်းအဝိုင်းတစ်ခုနှင့် ဆက်ဆံရေးကို ထိန်းသိမ်းထားစဉ် ထင်မြင်ချက်ကွဲပြားမှုနှင့်အတူ နေထိုင်ရမည်။ ကျောင်းသားများအား ထိုစွမ်းရည်များကို ပို့ချနည်းဖြင့် သင်ကြားလို့မရပါ။ ၎င်းတို့သည် ၎င်းတို့ကို ပုံမှန်လေ့ကျင့်ရမည်။

သို့သော် ကျောင်းသားအများအပြားသည် ကိုယ်ပိုင်ဆုံးဖြတ်ခွင့်စွမ်းရည်ထက် နာခံမှုကို အလေးပေးသည့်ကျောင်းများတွင် ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်ကြာ အသုံးပြုနေကြသည်။ ထိုအခြေအနေတွင် နိုင်ငံသားပညာသင်ဆိုင်ရာအကြောင်းအရာများပိုမိုရရှိခြင်းသည် တန်ဖိုးရှိသော်လည်း အခြေခံပြဿနာကို မထိခိုက်စေနိုင်ပါ။ ကွဲပြားဝိရောဓိကိုဖြေရှင်းရန်နှင့် ကျောင်းသားများကို ဒီမိုကရေစီဘဝ၏ စောင့်ရှောက်သူများဖြစ်လာစေရန်ပြင်ဆင်ပေးရန် ကျွန်ုပ်တို့သည် ကျောင်းသင်ယူမှုယဉ်ကျေးမှုကို ပြန်လည်စဉ်းစားရန်လိုအပ်သည်။

ကွဲပြားမှုသည် ကျောင်းများသည် အကျင့်စာရိတ္တကို မည်သို့ချဉ်းကပ်သည်ဖြင့် စတင်သည်။ ကျောင်းသားများကို စီမံခန့်ခွဲခြင်းနှင့် ကျောင်းသားများအား ကိုယ်တိုင်စီမံခန့်ခွဲနိုင်စေရန်သင်ကြားခြင်းကြားတွင် အခြေခံကွာခြားချက်ရှိသည်။ ပထမတစ်ခုမှာ နာခံမှုကို ထည့်သွင်းပေးသည်၊ ဒုတိယတစ်ခုမှာ ကိုယ်ပိုင်ဆုံးဖြတ်ခွင့်စွမ်းရည်ကို ပေးသည်။ “ ကျွန်ုပ်တို့သည် ကလေးများအား အမိန့်ယူရန်၊ အမိန့်ပေးထားသည့်အတွက်သာ အရာရှိများကိုလုပ်ရန် လေ့ကျင့်ပေးလျှင်” ဟု ဂျွန်နှင့် အီဗလင် ဒီဝွေး (John and Evelyn Dewey) တို့သည် 1915 ခုနှစ်တွင် ရေးသားခဲ့ကြသည်။ “ ကျွန်ုပ်တို့၏စနစ်၏လက်ရှိအားနည်းချက်များကို ကျော်လွှားရန်နှင့် ဒီမိုကရေစီအတွေးအခေါ်များ၏အမှန်တရားကို တည်ထောင်ရန်လမ်းတွင် ကျော်လွှားရန်နီးပါးမရနိုင်သောအတားအဆီးတစ်ခုကို ထားနေကြသည်။”

ကိုယ်ပိုင်ဆုံးဖြတ်ခွင့်စွမ်းရည်နှင့် စုပေါင်းတာဝန်ယူမှုသည် ဒီမိုကရေစီနိုင်ငံသားဖြစ်ခြင်း၏အလေ့အထများဖြစ်သည်။ စာသင်ခန်းအတွင်းဖြေရှင်းနည်းတစ်ခုမှာ နှစ်သစ်စတင်ချိန်တွင် ကျောင်းသားများကို အကျင့်စာရိတ္တစံနှုန်းများ၊ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦးမည်သို့ဆက်ဆံရမည်နှင့် မည်သို့အပြုအမူပြုမူရမည်ဟူသောအရာများကို ဒီဇိုင်းထုတ်ရန် ဖိတ်ခေါ်ခြင်းဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ကျောင်းသားများအား ကျောင်းတွင်မည်သို့ခံစားလိုသည်ကို ဥပမာအားဖြင့် “ အကာအကွယ်ရှိသည်” ၊ “ ပျော်ရွှင်သည်” နှင့် “ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုဖြစ်နိုင်သည်” ကဲ့သို့ပြောဆိုရန်တောင်းဆိုခြင်းဖြင့် စတင်သည်။ ထို့နောက် ကျွန်ုပ်တို့သည် “ ထိုသင့်ရည်မှန်းချက်ဖြစ်လျှင် သင်မည်သို့ပြုမူသင့်သနည်း” ဟု မေးရမည်။ ထိုဆွေးနွေးမှုများမှ ကျောင်းသားများသည် မျှဝေသဘောတူညီချက်အစုတစ်ခုကို တီထွင်နိုင်သည်။

ကျောင်းသားများသည် နှစ်တစ်ခုလုံးတွင် ကျောင်းနေ့ကုန်ချိန်တွင် နေ့စဉ်အသိအမှတ်ပြုချက်များနှင့် တောင်းပန်ချက်များအတွင်း အပါအဝင် ၎င်းသဘောတူညီချက်များကို ကိုးကားနိုင်သည်။ တစ်နေ့နေ့လည်ချိန်တွင် တတိယတန်းကျောင်းသားစာသင်ခန်းတစ်ခုတွင် ကျွန်ုပ်ဤအရာကို တွေ့မြင်ခဲ့သည်။ “ ကျွန်တော် Brandon ကို တောင်းပန်ချင်တယ်” ဟု ကောင်လေးတစ်ယောက်ပြောခဲ့သည်။ “ သင်္ချာဘာသာတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်အမှားလုပ်တဲ့အခါ မရယ်မောရမယ်ဆိုတဲ့ ကျွန်တော်တို့ကတိကို ကျွန်တော်ချိုးဖောက်ခဲ့တယ်” ဟု သူက Brandon ကိုကြည့်ပြီး “ တောင်းပန်ပါတယ်” လို့ပြောခဲ့သည်။

“ စိတ်မပါဘူး” လို့ Brandon ပြန်လိုက်သည်။ နေ့စဉ်ထပ်ခါတလဲလဲပြုလုပ်သောထိုလုပ်ရပ်များမှတစ်ဆင့် ကျောင်းသားများသည် အသိုင်းအဝိုင်းတစ်ခုကို ထိန်းသိမ်းရန်မည်သည့်အဓိပ္ပာယ်ရှိသည်ကို စတင်သင်ယူလာကြသည်။

ကျောင်းသားများသည် ဥပဒေကြမ်းတစ်ခုမည်သို့ဥပဒေဖြစ်လာသည်ကို သင်ယူသော်လည်း ဆုံးဖြတ်ချက်ချမှုကိုကျင့်သုံးခြင်း၊ တာဝန်ယူခြင်းနှင့် လေးစားဖွယ်ဆက်ဆံရေးကိုထိန်းသိမ်းခြင်း၏ခက်ခဲသောအလုပ်များကိုပြုလုပ်ရန်မတောင်းဆိုသည့်အဖွဲ့အစည်းများတွင် 13 နှစ်ကြာနေထိုင်လျှင် နိုင်ငံသားပညာသင်ကြားမှုတစ်ခုတည်းသည် မကြာခဏလျော်ကြေးပေးလို့မရပါ။

ဟုတ်ပါတယ်၊ ကျောင်းတိုင်းတွင် စည်းကမ်းများနှင့် အကျိုးဆက်များလိုအပ်ပြီး ကျောင်းသားများသည် တာဝန်ခံရမည်။ သို့သော် ပိုမိုနက်ရှိုင်းသောရည်မှန်းချက်မှာ ကျောင်းသားများအား ကိုယ်တိုင်တာဝန်ခံရန်သင်ကြားပေးခြင်းဖြစ်သည်။ ဤနည်းဖြင့် ကျောင်းများသည် နောက်လိုက်များထက် ခေါင်းဆောင်များကို တီထွင်သည်- ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာကျိုးကြောင်းဆင်ခြင်မှု၊ ပြန်လည်စဉ်းစားတွေးခေါ်မှုနှင့် တာဝန်ယူမှုစွမ်းရည်ရှိသောကျောင်းသားများဖြစ်သည်။

ကျောင်းသားများအား သေချာစွာဆွေးနွေးငြင်းခုံခြင်း၏တန်ဖိုးကို သင်ကြားပေးရမည်။ ၎င်းတို့သည် ယှဉ်ပြိုင်နေသောအမြင်များနှင့် ထိတွေ့ရပြီး ပြဿနာတစ်ခု၏နှစ်ဖက်စလုံးကို ဖော်ပြနိုင်ရန်သင်ယူရမည်။ နှင့် သင်ကြားမှုကို ဥာဏ်ရည်ဆန်းသစ်တိုက်စားမှုကို မွေးမြူရန် ဒီဇိုင်းထုတ်ရမည်။ အကြံဉာဏ်အသစ်တစ်ခုနှင့်ထိတွေ့သောအခါ ပညာကောင်းကျောင်းသားတစ်ဦးသည် ချက်ခြင်းရပ်တည်ချက်မယူဘဲ နှိမ့်ချစိတ်ဖြင့် ၎င်း၏သမိုင်း၊ အကျိုးသက်ရောက်မှုနှင့် အသေးစိတ်အချက်အလက်များကိုနားလည်ရန်စိတ်ဝင်စားမှုဖြင့်ချဉ်းကပ်သည်။

ကျောင်းများသည် လွတ်လပ်စ