သင်၏အိမ်နီးချင်းများကို သိကျွမ်းခြင်းသည် ဒီမိုကရေစီကို ကယ်တင်နိုင်သည်

(SeaPRwire) –   အမေရိကန်လူမျိုးတွေဟာ အိမ်နီးချင်းကောင်းတွေ ဘယ်လိုဖြစ်မလဲဆိုတာကို မေ့လျော့နေကြပါပြီ။ နိုင်ငံရေးအယူအဆ ကွဲပြားမှုတွေဟာ တစ်ဖက်နဲ့တစ်ဖက်အမြင်မတူသူတွေကို လမ်းမှားရောက်နေသူတွေလို့သာမက အန္တရာယ်ရှိသူတွေအဖြစ် မြင်လာတဲ့အထိ ရောက်ရှိနေပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ဟာ မဲပေးရွေးချယ်မှုတွေနဲ့ပတ်သက်ပြီး အငြင်းအခုံဖြစ်ကြပြီး ပါတီတွေကြားမှာ မယုံကြည်ကြတော့ပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့ဟာ မတူညီတဲ့အချက်အလက်တွေနဲ့ မတူညီတဲ့သမိုင်းတွေနဲ့အတူ သီးခြားအွန်လိုင်းနဲ့ မီဒီယာကစီမံတဲ့အဖြစ်မှန်တွေထဲမှာ နေထိုင်မှုပိုများလာတာကြောင့် စုပေါင်းပြဿနာဖြေရှင်းမှုဟာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပါပဲ။

ဒါပေမဲ့ အက်ကွဲကြောင်းတွေဟာ ကျွန်တော်တို့ရဲ့နိုင်ငံရေးထက် ပိုနက်ရှိုင်းပါတယ်။ လူတွေဟာ သူတို့သိကျွမ်းတဲ့သူတွေနဲ့ “ခဏခဏ” (သို့) “လုံး၀မရှိသလောက်” သူတို့ရဲ့ရပ်ကွက်ထဲက တစ်စုံတစ်ယောက်နဲ့ စကားပြောကြပါတယ်။ တစ်နှစ်မှာ အနည်းငယ်လောက်နဲ့ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှုမရှိတဲ့ အိမ်နီးချင်းနဲ့ စကားပြောဆိုသူဦးရေဟာ ထက်ဝက်အောက်သာရှိပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ဟာ ယခင်မျိုးဆက်တွေထက် တစ်ကိုယ်တည်းနေထိုင်မှုပိုများပြီး လူမှုရေးလှုပ်ရှားမှုတွေမှာ အချိန်နည်းပါးလာကြပါတယ်။ ရလဒ်အနေနဲ့ ၂၀၂၃ ခုနှစ်မှာ အမေရိကန်နိုင်ငံဟာ အထီးကျန်မှုကို အမျိုးသားကျန်းမာရေးဆိုင်ရာအရေးပေါ်အခြေအနေအဖြစ် ကြေညာခဲ့ပြီး တစ်နေ့ကို ဆေးလိပ် ၁၅ လိပ်သောက်တဲ့အကျိုးဆက်နဲ့ နှိုင်းယှဉ်နိုင်ပါတယ်။

ဒီအချက်ဟာ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ခေတ်သစ်အဖြစ်မှန်ကို ထင်ဟပ်ပေမယ့် အမေရိကန်လူမျိုးအများစုက မတူညီတဲ့အရာတစ်ခုကို တောင့်တနေကြပါတယ်။ မကြာသေးမီကပြုလုပ်ခဲ့တဲ့ စစ်တမ်းအရ အမေရိကန်လူမျိုး ၂၈ ရာခိုင်နှုန်းဟာ ဆက်ဆံရေးမှာ နိုင်ငံရေးကွဲပြားမှုတွေကို ဖိအားများစေတယ်လို့ ခံစားရပေမယ့် နှစ်ဖက်စလုံးက အများစုက ဒီအခြေအနေကို ကျော်လွှားဖို့ဆန္ဒရှိနေကြပါတယ်။ တကယ်တော့ ဒီမိုကရက်တွေရဲ့ ၆၇ ရာခိုင်နှုန်းနဲ့ ရီပတ်ဘလီကန်တွေရဲ့ ၈၃ ရာခိုင်နှုန်းက ကိုယ်ရေးကိုယ်တာဆက်ဆံရေးတွေဟာ နိုင်ငံရေးထက် ဦးစားပေးဖြစ်သင့်တယ်လို့ ပြောပါတယ်။

ပြဿနာက ကျွန်တော်တို့အတူတကွ ပူးပေါင်းနိုင်စွမ်းမရှိတာ (သို့) မလိုချင်တာမဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့ဘယ်လိုလုပ်ရမယ်ဆိုတာကို မေ့လျော့နေတာပါ။ အရေးကြီးဆုံးကတော့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့လူသားဆန်မှုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်တဲ့နေရာတွေကို သွားရောက်ခြင်းပါဝင်ပါတယ်။

ကျွန်တော်တို့ရဲ့အိမ်နီးချင်းတွေနဲ့ အဆိုပါနေရာတွေမှာ ပူးပေါင်းပါဝင်ခြင်း—ရပ်ကွက်အသင်းအဖွဲ့တွေ၊ ယဉ်ကျေးမှုအဖွဲ့အစည်းတွေ၊ စာကြည့်တိုက်တွေနဲ့ တစ်ချိန်က အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုရဲ့ နေရာအနှံ့အပြားမှာရှိခဲ့တဲ့ အခြား “လူထုပိုင်နေရာ” တွေဟာ ဦးစားပေးလုပ်ဆောင်ရမယ့်အရာတစ်ခုအဖြစ် ပြန်လည်ဖြစ်လာဖို့လိုပါတယ်။ အဆိုပါနေရာတွေမှာ ကျွန်တော်တို့တစ်ခုနဲ့တစ်ခု တွေ့ဆုံတဲ့အခါ ထူးခြားတဲ့အရာတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပါတယ်။ သူတို့ဟာ အွန်လိုင်းမှာ မဖြစ်နိုင်တဲ့နည်းလမ်းတွေနဲ့ ကွဲပြားခြားနားတဲ့နောက်ခံတွေက လူတွေအတွက် တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက်တွေ့ဆုံဖို့ အခွင့်အလမ်းတွေကို ဖန်တီးပေးပါတယ်။ ကြွေထည်စတူဒီယိုတစ်ခုမှာဆိုရင် ဘယ်တော့မှတွေ့ဆုံဖို့မဖြစ်နိုင်တဲ့လူတွေဟာ ဘေးချင်းကပ်ရပ်ထိုင်ပြီး လက်တွေကိုရွှံ့စေးထဲမှာအတူတူထားကာ စကားပြောဆိုကြပါတယ်။ ဆယ်လ်ဆာအတန်းတစ်ခုမှာဆိုရင် တေးသွားစည်းချက်ဟာ လူတိုင်းနဲ့သက်ဆိုင်ပါတယ်။ တစ်နာရီအတွင်းမှာ သင့်ရဲ့အကတွဲဖက်ဟာ အချိန်မှန်အောင်လုပ်နိုင်သလားဆိုတာကသာ အရေးကြီးပါတယ်။ သူတို့ဟာ သင်မဲပေးသလို မဲပေးခဲ့သလားဆိုတာ အရေးမကြီးပါဘူး။ Facebook မှာရှိတဲ့ပုံကို မုန်းတီးတာထက် သင်ရဲ့အကတွဲဖက်ကို မုန်းတီးဖို့ဟာ အလွန်ခက်ခဲပါတယ်။

ဒီတွေ့ဆုံမှုတွေဟာ စိတ်ကူးယဉ်ဆန်တယ်လို့ထင်ရပေမယ့် ကျွန်တော်ဟာ New York မြို့ရဲ့ 92^nd Street Y မှာနေ့တိုင်းမြင်တွေ့နေရပြီး အမေရိကန်တစ်ဝန်းလုံးက အလားတူအဖွဲ့အစည်းတွေမှာလည်း ဖြစ်ပျက်နေတယ်ဆိုတာကို သိပါတယ်။ ဒီနည်းနဲ့ သူတို့ဟာ ဖြစ်နိုင်တယ်ဆိုတာကိုတင်မကပဲ ထူးထူးခြားခြား ဖြစ်ပွားနေတယ်ဆိုတာကိုပါ ကျွန်တော်သိပါတယ်။ အဲ့ဒီလိုတွေဖြစ်တဲ့အခါ ကျွန်တော်တို့ဟာ အဆိုပါကြားနေနေရာတွေမှာ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက်တွေ့ဆုံပြီး သဘောတရားတွေထက် လူသားအချင်းချင်းပြန်လည်ရှာဖွေတွေ့ရှိကြပါတယ်။

ဒါကြောင့် လူထုပိုင်နေရာတွေဟာ အဆောက်အအုံတွေသာမဟုတ်ပါဘူး။ သူတို့ဟာ နိုင်ငံရေးအယူအဆ ကွဲပြားမှုကြောင့်ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ ခြိမ်းခြောက်မှုတွေကို တုံ့ပြန်ရာမှာ အရေးပါပါတယ်။ အဆိုပါနေရာတွေမရှိရင် မိတ်ဆွေတွေနဲ့ သူစိမ်းတွေနဲ့ ဆက်ဆံရေးတွေဟာ လူမှုမီဒီယာအယ်လဂိုရီသမ်တွေဆီကို ထားရှိသလိုဖြစ်သွားပြီး အဲ့ဒီအယ်လဂိုရီသမ်တွေဟာ ဆက်သွယ်မှုကိုထက် ညီညွတ်မှုကိုပျက်ပြားစေဖို့ ရည်ရွယ်ထားပါတယ်။ ဒါကြောင့် အဆိုပါလူထုပိုင်နေရာတွေဟာ အပန်းဖြေအနားယူရာနေရာတွေထက် သာလွန်ပါတယ်။ သူတို့ဟာ လျစ်လျူရှုခံထားရတဲ့ လူမှုရေးခံနိုင်ရည်အားရဲ့ အခြေခံအဆောက်အအုံဖြစ်ပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ နောက်ထပ်နည်းလမ်းတစ်ခုလည်းရှိပါတယ်။

ပိုကောင်းတဲ့အနာဂတ်နဲ့ ပိုပြီးပြည့်စုံတဲ့နိုင်ငံကို တည်ဆောက်နိုင်ဖို့အတွက် အမေရိကန်လူမျိုးတွေဟာ လူမှုရေးပြုပြင်ခြင်းလုပ်ငန်းကို လုပ်ဆောင်ဖို့ အချိန်တန်ပါပြီ။ ကျွန်တော်တို့အတွက် ဖန်သားပြင်တွေကိုချထားပြီး ကျွန်တော်တို့ရဲ့အိမ်တွေကို စွန့်ခွာဖို့ အချိန်တန်ပါပြီ။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့လူထုပိုင်နေရာတွေ၊ ရပ်ကွက်အသင်းအဖွဲ့တွေ၊ ယဉ်ကျေးမှုအဖွဲ့အစည်းတွေ၊ စာကြည့်တိုက်တွေဆီကို တစ်ဖန်ပြန်သွားဖို့ အချိန်တန်ပါပြီ။ တိုတိုပြောရရင် တတိယနေရာတွေဟာ အမေရိကန်လူမျိုးတွေအတွက် စုဝေးနိုင်ပြီး လူမှုဆက်ဆံရေးကို အားပေးမြှင့်တင်ပေးနိုင်တဲ့ နေရာတွေဖြစ်ပါတယ်။

အဲ့ဒီသတ်မှတ်ချက်နဲ့ပတ်သက်ပြီး အကောင်းဆုံးအပိုင်းကတော့ အားလုံးဟာ သကြားသာဖြစ်ပြီး ဆေးမပါဝင်ပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့တစ်ဦးစီဆီက စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတဲ့အတန်းတစ်ခုကို ရွေးချယ်တာထက်ပိုပြီးမလိုအပ်ပါဘူး။ (သို့) ကျွန်တော်တို့သိချင်တဲ့အရာတစ်ခုနဲ့ပတ်သက်တဲ့ ဟောပြောပွဲတစ်ခုကို တက်ရောက်ပါ။ (သို့) စက်ဘီးစီးတဲ့အတန်း (သို့) ယောဂကျင့်စဉ်တစ်ခုမှာ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြုစုပျိုးထောင်ပါ။ (သို့) ဝိညာဉ်ရေးရာပြန်လည်ဆန်းသစ်ခြင်းအတွက် အခြားသူတွေနဲ့စုဝေးပါ။

အဆိုပါရိုးရှင်းတဲ့လုပ်ရပ်တွေကနေတစ်ဆင့် ကျွန်တော်တို့ဟာ အိမ်နီးချင်းတွေနဲ့ အစစ်အမှန် ဆက်ဆံရေးတွေကို တည်ဆောက်ပါလိမ့်မယ်။ ဒီလုပ်ငန်းစဉ်ထဲမှာ ကျွန်တော်တို့ဟာ ကြွေထည်အတန်းတစ်တန်းနဲ့ ဆယ်လ်ဆာအကတွဲဖက်တစ်ဦးကို အချိန်တစ်ခုမှာတွေ့ဆုံပြီး ကျွန်တော်တို့ရဲ့လူ့အဖွဲ့အစည်းကို ဒုက္ခပေးနေတဲ့အရာကို ဖြေရှင်းဖို့အတွက် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ဘက်ကနေ ဆောင်ရွက်ပေးပါလိမ့်မယ်။

“ `