မည်သည့်စျေးနှုန်းနှင့်မဆို စီးပွားရေးတိုးတက်မှုသည် ကျွန်ုပ်တို့အားလုံးကို ကျရှုံးစေသည်

(SeaPRwire) –   ပြီးခဲ့သည့်အပတ်က အာဏာရှိနိုင်ငံရေးသမားများနှင့် စီးပွားရေးခေါင်းဆောင်များသည် ကမ္ဘာ့အကျပ်အတည်းများစွာကို ဖြေရှင်းရန် “ကြီးထွားမှု၏ အရင်းအမြစ်အသစ်များကို ဖွင့်ပေးရန်” အတွက် စုဝေးခဲ့ကြသည်။ ဆင်းရဲမွဲတေမှု၊ ရာသီဥတုပျက်စီးမှုနှင့် နိုင်ငံရေးမတည်ငြိမ်မှုတို့ကို ကျွန်ုပ်တို့၏စီးပွားရေးကို အနည်းငယ်ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ ကြီးထွားအောင်လုပ်နိုင်ရုံဖြင့် ပြင်ဆင်နိုင်သည်ဟု ကျွန်ုပ်တို့အား ပြောကြားခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ G7 မှ G20 နှင့် ဝါရှင်တန်ဒီစီရှိ IMF-World Bank အစည်းအဝေးများအထိ မရေမတွက်နိုင်သော အခြားကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ စုဝေးပွဲများတွင် ကျွန်ုပ်တို့မြင်ဖူးသည့် ရင်းနှီးပြီးသားစကားလုံးများဖြစ်သည်။ သို့သော် ကျွန်ုပ်၏ ခြောက်နှစ်ကြာ အတွေ့အကြုံက အနည်းဆုံးတစ်ခုကိုတော့ သင်ကြားပေးခဲ့သည်- ၎င်းသည် အလွန်အမှားကြီးမှားယွင်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။ စီးပွားရေးတိုးတက်မှုသည် မှော်ဆေးတစ်လက်မဟုတ်ပါ။ ၎င်းသည် ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာဆင်းရဲမွဲတေမှုကို မုချအမှန်ဖြေရှင်းမည်မဟုတ်ပါ။

သမိုင်းကြောင်းအရ၊ လူတိုင်းအလွန်တောင့်တနေသော ကမ္ဘာ့စီးပွားရေးစနစ်သည် ကြီးမားသောဓနဥစ္စာများကို လူအနည်းစုလက်ထဲသို့ ပို့ဆောင်ပေးခဲ့ပြီး သန်းပေါင်းများစွာကို ဖမ်းဆီးချုပ်ချယ်ထားကာ ကော်ပိုရိတ်အမြတ်အစွန်းများကို မြှင့်တင်ရန် အလုပ်လုပ်စေခဲ့သည်၊ သဘာဝပတ်ဝန်းကျင်ကို ဖျက်ဆီးခြင်းနှင့် တောင်ကမ္ဘာရှိ ဈေးပေါသောလုပ်အားကို ခေါင်းပုံဖြတ်အသုံးချခြင်းတို့ကို အားထားခဲ့ပြီး ကမ္ဘာဂြိုဟ်အတွက် ပျက်စီးမှုများကို ဖြစ်စေခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ အနည်းငယ်လမ်းလွဲသွားသည့် စနစ်တစ်ခုမဟုတ်ပါ။ ၎င်းသည် ရည်ရွယ်ချက်အတွက် အခြေခံအားဖြင့် မသင့်လျော်သော စနစ်တစ်ခုဖြစ်သည်။

ဒါဗို့စ်တွင် စီးပွားရေးတိုးတက်မှုကို သတိထားကာကွယ်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ ချီးကျူးဂုဏ်ပြုခဲ့ကြသည်။ အမေရိကန်သမ္မတ ဒေါ်နယ်ထရမ့်က “ယခင်က မည်သည့်နိုင်ငံမျှ မမြင်ဖူးသော” ကြီးထွားမှုကို ကတိပေးခဲ့သည်။ နိုင်ငံတကာငွေကြေးရန်ပုံငွေအဖွဲ့၏ အရာရှိချုပ် ခရစ္စတာလီနာ ဂျော်ဂျီအီဗာကလည်း ၃.၃% ရှိမည်ဟု ခန့်မှန်းထားသော ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာကြီးထွားမှုနှုန်းကို “လှပသော်လည်း မလုံလောက်ပါ” ဟု ဖော်ပြခဲ့သည်။

ကြီးထွားမှုသည် အကျိုးကျေးဇူးထက် ဘေးဒုက္ခပိုဖြစ်စေနိုင်သည်ဟူသော မည်သည့်အဆိုပြုချက်ကိုမဆို အထက်ဆုံးကနေ တုံ့ပြန်ပုံမှာ “အစိမ်းရောင်ကြီးထွားမှု” ဆီသို့ ရောက်ရှိလာခြင်းဖြစ်သည်—မှန်ကန်စွာလုပ်ဆောင်ပါက စီးပွားရေးတိုးတက်မှုနှင့်အတူ ၎င်း၏ဂေဟစနစ်ခြေရာကို လျှော့ချနိုင်သည်ဟူသော အယူအဆဖြစ်သည်။ တရုတ်နိုင်ငံ၏ ဒုဝန်ကြီးချုပ် ဟယ်လီဖန်၏ ဒါဗို့စ်မိန့်ခွန်းတွင် “ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ အစိမ်းရောင်နှင့် ကာဗွန်ထုတ်လွှတ်မှုနည်းပါးသော ဖွံ့ဖြိုးရေး”၊ “အစိမ်းရောင်ထုတ်လုပ်မှုစွမ်းရည်”၊ “အစိမ်းရောင်ဘဏ္ဍာရေး” နှင့် “အစိမ်းရောင်နှင့် သာယာဝပြောသော အနာဂတ်” တို့ကို ကိုးကားဖော်ပြခဲ့သည်။ သို့သော် အကောင်းဆုံးအခြေအနေများအောက်တွင်ပင် လေ့လာမှုတစ်ခုက ပတ်ဝန်းကျင်ဆိုင်ရာယိုယွင်းပျက်စီးမှုမှ ဂျီဒီပီ၏ လုံးဝကွဲထွက်မှု—စီးပွားရေးကိုကြီးထွားစေရင်း တစ်ချိန်တည်းတွင် သယံဇာတအသုံးပြုမှု၊ ဇီဝမျိုးစုံမျိုးကွဲများ ဆုံးရှုံးမှု၊ စွန့်ပစ်ပစ္စည်းများနှင့် ညစ်ညမ်းမှုတို့ကို လျှော့ချခြင်း—သည် မဖြစ်နိုင်ကြောင်း ပြသထားသည်။ နည်းပညာတိုးတက်မှုများသည် အမြဲတမ်းတိုးချဲ့နေသော ထုတ်လုပ်မှုနှင့် စားသုံးမှုပေါ်တည်ဆောက်ထားသည့် စီးပွားရေးပုံစံတစ်ခုအတွက် လုံးဝအစားထိုး၍မရနိုင်ပါ။

ကျွန်ုပ်၏ ၂၀၂၄ ခုနှစ် အစီရင်ခံစာကို တင်ပြရာတွင် ကုလသမဂ္ဂလူ့အခွင့်အရေးကောင်စီအား ပြောကြားခဲ့သည့်အတိုင်း လက်ရှိပုံစံဖြင့်ရှိနေသော ကမ္ဘာ့စီးပွားရေးစနစ်သည် အနည်းငယ်သောလူနည်းစုကိုသာ အစဉ်အမြဲအကျိုးပြုမည်ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ကမ္ဘာဂြိုဟ်နှင့် ယင်းပေါ်တွင်နေထိုင်ကြသော လူအများစု၏ စရိတ်စက ဖြင့်သာ အမြဲလုပ်ဆောင်လိမ့်မည်။

လက်တွေ့အထောက်အထားများအရ ကမ္ဘာ့ခေါင်းဆောင်များသည် ဒါဗို့စ်၏တောင်ထိပ်များမှ ကျွန်ုပ်တို့သည် ပိုမိုကြီးထွားမှုလိုအပ်သည်ဟု ဆက်လက်အော်ဟစ်နေကြသည်မှာ ယုံမှားဖွယ်ရာဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သည် စီးပွားရေးအထက်တန်းလွှာဝင်များအဖြစ် ကိုယ်ပိုင်အကျိုးကျေးဇူးရရှိမည်လား၊ သို့မဟုတ် ၎င်းတို့၏စိတ်ကူးစိတ်သန်းကုန်ဆုံးသွားပြီလားဟု တွေးတောစရာဖြစ်ရသည်။

သို့သော် ညီလာခံခန်းမများအပြင်ဘက်တွင် စိတ်ကူးစိတ်သန်းများသည် အလွန်ရှင်သန်နေဆဲဖြစ်သည်။ ဤအပတ်က ပထမဆုံးနှစ်ပတ်လည် ညီလာခံသည် လူသားနှင့် ကမ္ဘာဂြိုဟ်ကို ဦးစားပေးသော စီးပွားရေးစနစ်တစ်ခုကို တောင်းဆိုရန် ပုဂ္ဂိုလ်ရေးနှင့် စုပေါင်းအုပ်စုများ စည်းလုံးညီညွတ်လာသည့် ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ လတ်ဆတ်သောအတွေးအခေါ်များအတွက် တောင်းဆိုမှုကြီးထွားလာနေကြောင်း ထင်ဟပ်ပြနေသည်။

ထို့အပြင် လမ်းကြောင်းသစ်တစ်ခုသည် ကျွန်ုပ်၏ အစီရင်ခံစာအောက်ခံမှ ပေါ်ထွက်လာနေသည်—စီးပွားရေးတိုးတက်မှုကို ဦးစွာဦးစားပေးပြီး နောက်ပိုင်းတွင် အခွန်နှင့် လွှဲပြောင်းငွေများဖြင့် ပြန်လည်ဖြန့်ဝေရန် ကြိုးစားသည့် ခေတ်နောက်ကျသောပုံသေနည်းမှ ချိုးဖျက်ထွက်လာခြင်းဖြစ်သည်။

ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာဆင်းရဲမွဲတေမှုပပျောက်ရေးအတွက် ဤအခြားရွေးချယ်စရာချဉ်းကပ်မှုကို ကုလသမဂ္ဂအေဂျင်စီများ၊ အစိုးရများ၊ ပြည်သူ့လူမှုအဖွဲ့အစည်းများ၊ ပညာရှင်များ၊ အလုပ်သမားသမဂ္ဂများနှင့် အခြားသူများ၏ မဟာမိတ်အဖွဲ့ကြီးထွားလာခြင်းဖြင့် တည်ဆောက်နေကြသည်။ ယခုအခါ ဤချဉ်းကပ်မှုကို လမ်းညွှန်ချက်တစ်ခုအဖြစ် ဘာသာပြန်ဆိုနေပြီး ကျွန်ုပ်သည် ယခုနှစ်နောက်ပိုင်းတွင် ကုလသမဂ္ဂသို့ တင်ပြမည်ဖြစ်သည်။

လမ်းညွှန်ချက်၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ စိတ်ကူးယဉ်သီအ