အချို့လူများသည် အအေးမိခြင်းကြောင့် ပြင်းထန်စွာ ခံစားရပြီး အချို့မှာမူ အလွယ်တကူ ကျော်လွှားနိုင်ရခြင်း အကြောင်းရင်း

(SeaPRwire) –   သိပ္ပံပညာမှာ သိထားတာထက် ပိုများပါတယ်။ သာမန်အအေးမိရောဂါကို ဖြစ်စေတဲ့ ဒီအကြောင်းရင်းတွေကို တွေ့ရပြီး၊ ရိုင်နိုဗိုင်းရပ်စ် ကူးစက်မှုတွေဟာ နှာရည်ယိုခြင်းနဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို သနားခြင်းကို များသောအားဖြင့် ဖြစ်စေတတ်ပေမယ့်၊ မကြာခဏဆိုသလို ဘာလက္ခဏာမှ မပြပါဘူး။

ဒါပေမယ့် ရိုင်နိုဗိုင်းရပ်စ်တွေဟာ လူအများစုအတွက် အတော်အသင့် အန္တရာယ်မရှိပေမယ့်၊ အခြားသူတွေအတွက်တော့ ကူးစက်မှုက သေလောက်အောင် ပြင်းထန်နိုင်ပါတယ်။

လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်စုနှစ်အနည်းငယ်က ရိုင်နိုဗိုင်းရပ်စ် ကူးစက်မှုတွေဟာ ဖြစ်ပြီး၊ နာတာရှည် အဆုတ်လေပြွန်ကျဉ်းရောဂါ (COPD) ရှိသူတွေအတွက်ဆိုရင်၊ ရောဂါအရှိန်မြင့်တက်ခြင်းရဲ့ အဓိကအကြောင်းရင်းတစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။ ၎င်းက အသက်ရှူကြပ်ခြင်းနဲ့ ချောင်းဆိုးခြင်းတွေကို ဖြစ်စေပြီး မကုသဘဲထားပါက အန္တရာယ်ရှိလာနိုင်ပါတယ်။

လက္ခဏာတွေရဲ့ ပြင်းထန်မှုကွာခြားချက်တွေဟာ ဗိုင်းရပ်စ်ကိုယ်တိုင်ကြောင့် မဟုတ်ဟု ထင်ရပါတယ်။ “ အခုတော့ အတော်လေး ရှင်းနေပါပြီ။ ပန်းနာရင်ကြပ် (သို့) COPD ရှိသူတစ်ယောက်ကို [ရိုင်နို]ဗိုင်းရပ်စ် ပေးပြီး၊ ပြီးရင် ကျန်းမာတဲ့လူတစ်ယောက်ကို ရိုင်နိုဗိုင်းရပ်စ် ပမာဏအတူတူပဲ ပေးလိုက်ရင်၊ တုံ့ပြန်မှုက အတော်လေး ကွာခြားပါတယ်” ဟု အသက်ရှူလမ်းကြောင်းဆိုင်ရာ ရောဂါများကို လေ့လာသော Imperial College London မှ ဆေးကုသရေးသိပ္ပံပညာရှင် Aran Singanayagam က ပြောပါတယ်။

ဒါဘာကြောင့် ဖြစ်ရတာလဲဆိုတာ ပိုနားလည်ဖို့အတွက် သိပ္ပံပညာရှင်တွေဟာ ပန်းကန်ပြားထဲမှာ မွေးမြူထားတဲ့ နှာခေါင်းတစ်ရှူးဆီကို လှည့်သွားကြပါတယ်။ ၎င်းတို့ကို ရိုင်နိုဗိုင်းရပ်စ်နဲ့ ကူးစက်စေပါတယ်။ အခုတော့၊ Cell Press Blue ဂျာနယ်မှာ ဖော်ပြထားတဲ့ စာတမ်းတစ်စောင်မှာ၊ သုတေသီတွေက တစ်ရှူးရဲ့ ပထမဆုံးခံစစ်များ ကျရှုံးသွားပါက၊ သိပ်မပြင်းထန်တဲ့ ကူးစက်မှုတစ်ခု ဖြစ်နိုင်ခဲ့တာဟာ ထိန်းချုပ်မရဖြစ်သွားတယ်လို့ သတင်းပို့ကြပါတယ်။ ၎င်းက ဆဲလ်တစ်ခုချင်းစီရဲ့ အချက်အလက်တွေနဲ့ အတည်ပြုထားတာက၊ ဗိုင်းရပ်စ်ရဲ့ အပြုအမူမဟုတ်ဘဲ၊ အိမ်ရှင်ရဲ့ ကိုယ်ခံအားစနစ် ကွာခြားမှုတွေကသာ ဒီအကျိုးသက်ရောက်မှုတွေရဲ့ နောက်ကွယ်က အကြောင်းရင်းဖြစ်တယ်ဆိုတာပါပဲ။

အကျိုးမဲ့စေသော နှောင့်နှေးမှု

ပန်းကန်ပြားထဲမှာ မွေးထားတဲ့ တစ်ရှူးက အအေးမိသွားရင်၊ ဆဲလ်အနည်းငယ်ကသာ တကယ်တမ်း ဗိုင်းရပ်စ်ကူးစက်ခံရတယ်လို့ Yale School of Medicine မှ ကိုယ်ခံအားဇီဝဗေဒ ပါမောက္ခနှင့် စာတမ်းအသစ်ရဲ့ စာရေးဆရာတစ်ဦး ဖြစ်သူ Ellen Foxman က ပြောပါတယ်။ “ သိပ်မပြင်းထန်တဲ့ (သို့) လက္ခဏာမပြတဲ့ အအေးမိရောဂါရှိသူတစ်ယောက်မှာ မကြာခဏ မြင်ရတာနဲ့ အတော်လေး ဆင်တူတဲ့အရာကို ကျွန်မတို့ မြင်ရပါတယ်” ဟု သူမက ပြောပါတယ်။ “ ဆဲလ်တွေရဲ့ ၁% လောက်ကသာ ကူးစက်ခံရတာပါ။”

ဒါပေမယ့် တစ်ရှူးထဲက ဆဲလ်အားလုံးရဲ့ အပြုအမူတွေ ပြောင်းလဲသွားပါတယ်။ ကူးစက်ခံရတဲ့ ဆဲလ်တွေက ထုတ်လွှတ်လိုက်တဲ့ မော်လီကျူးတွေ (interferons လို့ သိကြတဲ့အရာတွေ) ဟာ ၎င်းတို့ရဲ့ မိတ်ဖက်တွေဆီကို သတိပေးအချက်ပြ အချက်အလက်တွေအဖြစ် လုပ်ဆောင်ပြီး၊ ၎င်းတို့ရဲ့ ဗိုင်းရပ်စ်ဆန့်ကျင်ရေး ခုခံမှုတွေကို သက်ဝင်လှုပ်ရှားစေပါတယ်။ ရလဒ်အနေနဲ့ ဗိုင်းရပ်စ်ဟာ ပထမဆုံး ကူးစက်ခံရတဲ့ ဆဲလ်တွေရဲ့ အပြင်ဘက်ကို မပြန့်နှံ့နိုင်တော့ပါဘူး။

အဲဒီ interferon အချက်ပြမှု မထွက်သွားရင် ဘာဖြစ်သွားမလဲ။ Foxman နဲ့ သူမရဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေက မေးခွန်းထုတ်ခဲ့ကြပါတယ်။ ၎င်းတို့က ဆေးဝါးတစ်မျိုးကို အသုံးပြုပြီး သတိပေးချက်ကို ပိတ်ဆို့လိုက်ကာ၊ လုံးဝကွဲပြားတဲ့ အရာတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပုံကို စောင့်ကြည့်ခဲ့ကြပါတယ်။ ၎င်းတို့ရဲ့ မျက်စိရှေ့မှာပဲ၊ တစ်ရှူးက ချွဲတွေ စိမ့်ထွက်လာပြီး၊ ဆဲလ်တွေဟာ ရောင်ရမ်းမှုကို လှုံ့ဆော်ဖို့ ရည်ရွယ်တဲ့ အချက်ပြမှုတွေ ထုတ်လုပ်တော့မယ်ဆိုတာကို ၎င်းတို့ တွေ့ရှိခဲ့ကြပါတယ်။ “ ဒါကတော့ အအေးမိသူတွေ၊ ပန်းနာရင်ကြပ် (သို့) COPD ရဲ့ ရုတ်တရက် ထကြွမှုရှိသူတွေမှာ မြင်ရတဲ့အရာပါပဲ။ ချွဲအလွန်အကျွံ ထုတ်လုပ်ခြင်းကို မြင်ရပြီး၊ အဆုတ်ထဲကို ရောင်ရမ်းမှုဆဲလ်တွေ ရောက်လာတာကို မြင်ရပါတယ်” ဟု Foxman က ပြောပါတယ်။

“ အချိန်က အမှန်တကယ် အရေးကြီးပါတယ်” ဟု သူမက ဆက်လက်ပြောပါတယ်။ “ အဲဒီတုံ့ပြန်မှုဟာ ဗိုင်းရပ်စ်ကို ပွားများပြီး အခြားလမ်းကြောင်းတွေကို စတင်နိုင်လောက်အောင် ကြီးထွားဖို့ လုံလောက်စွာ နှောင့်နှေးသွားပါက၊ အဲဒီအချိန်မှာပဲ လက္ခဏာတွေကို မြင်ရတော့မှာပါ။”

အမှန်ပါပဲ၊ အဲဒီနှောင့်နှေးမှုဟာ နှင့် ကိုက်ညီပါတယ်ဟု ရိုင်နိုဗိုင်းရပ်စ်ကို လေ့လာသော ဩစတြေးလျနိုင်ငံ University of Newcastle နှင့် Hunter Medical Research Institute မှ ပါမောက္ခ Nathan Bartlett က ပြောပါတယ်။ “ ကျွန်တော်တို့ တွေ့ရှိခဲ့တာက ရောင်ရမ်းမှုကို နာတာရှည်ထိတွေ့ခဲ့ရတဲ့ လေပြွန်တစ်ခုကနေ ဆဲလ်တွေကို ယူလိုက်ရင်၊ အာရုံခံနိုင်စွမ်း လျော့နည်းသွားတာမျိုး ရှိတယ်” ဟု သူက ပြောပါတယ်။ “ ကူးစက်မှုရှိနေတယ်ဆိုတာကို သိရှိဖို့ ၎င်းတို့အတွက် နည်းနည်း ပိုကြာတာပါပဲ။ ဒါကြောင့် နှောင့်နှေးမှုတစ်ခု ရှိတယ်၊ ကျွန်တော်တို့ မြင်ခဲ့ရတာက ၂၄ နာရီလောက်ပါ။”

ရိုင်နိုဗိုင်းရပ်စ်အတွက်ဆိုရင်၊ ဒါက အလွန်ကြီးမားပါတယ်။ ၂၄ နာရီ နှောင့်နှေးမှုဆိုတာ ဗိုင်းရပ်စ်က အနီးအနားက ဆဲလ်တွေ သတင်းရခင်မှာ ၎င်းရဲ့ အရေအတွက်ကို အကြိမ်များစွာ နှစ်ဆတိုးနိုင်တယ်လို့ ဆိုလိုပါတယ်။ ဆဲလ်တွေ နောက်ဆုံးမှ တုံ့ပြန်တဲ့အခါ၊ တိုက်ဖို့ ဗိုင်းရပ်စ်တွေ ပိုများလာပြီး၊ အကျိုးသက်ရောက်မှုတွေက ပိုပြီး ပျက်စီးစေနိုင်ပါတယ်။

ရှေ့ဆက်လမ်း