ရင်နင့်ဖွယ် မှတ်တမ်းရုပ်ရှင်အသစ်တစ်ခုသည် ကျောင်းပစ်ခတ်မှုသားကောင်များ၏ အိပ်ခန်းများအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ဖော်ပြထားသည်။

(SeaPRwire) –   CBS News သတင်းထောက် Steve Hartman သည် အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုရှိ ကျောင်းတွင်းပစ်ခတ်မှုများအကြောင်းကို ၁၉၉၇ ခုနှစ်မှစ၍ သတင်းပို့ခဲ့သည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ Pearl High School ရှိ Pearl, Miss. ၌ ပစ်ခတ်မှုဖြစ်ပြီး နှစ်နှစ်အကြာတွင် ထိုအချိန်က အကြီးဆုံးကျောင်းတွင်းပစ်ခတ်မှုဖြစ်သော Columbine High School တွင် ပစ်ခတ်မှုဖြစ်ပွားခဲ့သည်။

၎င်းတို့၏အမှတ်တရများကို ဂုဏ်ပြုသောအားဖြင့် Hartman သည် ၂၀၂၄ ခုနှစ်၊ နိုဝင်ဘာလ ၁၇ ရက်နေ့တွင် CBS News မှ ထုတ်ဝေခဲ့သော မာလ်တီမီဒီယာပရောဂျက်အတွက် မှတ်တမ်းတင်ခြင်းစတင်ခဲ့ပြီး ဒီဇင်ဘာ ၁ ရက်နေ့တွင် Netflix ၌ ထုတ်လွှင့်မည့် All the Empty Rooms မှတ်တမ်းရုပ်ရှင်တိုတွင် ပါဝင်ပြသထားသည်။

ခုနစ်နှစ်ခန့်ကာလအတွင်း ကျောင်းတွင်းပစ်ခတ်မှု ငါးခုတွင် ကလေးများဆုံးရှုံးခဲ့ရသော မိသားစုရှစ်စုသည် Hartman နှင့် ဓာတ်ပုံဆရာ Lou Bopp တို့အား ၎င်းတို့၏နေအိမ်များသို့ ဖိတ်ခေါ်ခဲ့ကြပြီး ဓာတ်ပုံပေါင်း ၁၀,၀၀၀ ကျော် ရိုက်ယူခဲ့ကြသည်။ ထိုရုပ်ရှင်တိုတွင် Bopp သည် ကုတင်များအောက်နှင့် အံဆွဲများအောက်တွင် ဓာတ်ပုံရိုက်ကူးနေပုံကို ပြသထားပြီး အခန်း၏နေရာတိုင်းကို လွှမ်းခြုံနိုင်ရန် သေချာစေခဲ့သည်။

ဤအသက် ၃၀ မိနစ်ကြာ ရုပ်ရှင်တို၏ နောက်ကွယ်ကဇာတ်လမ်းမှာ Hartman နှင့် Bopp တို့သည် ကျောင်းတွင်းပစ်ခတ်မှုသားကောင်များပိုင်ဆိုင်ခဲ့သည့် အိပ်ခန်းသုံးခန်းကို မှတ်တမ်းတင်ပုံကို ဖော်ပြထားသည်။

မိမိပိုင်အခန်းတစ်ခန်း

ကြည့်ရှုသူများသည် ၂၀၁၉ ခုနှစ်တွင် Saugus High School ၌ Santa Clarita, Calif. တွင်ဖြစ်ပွားခဲ့သော ပစ်ခတ်မှုတွင် သေဆုံးခဲ့သည့် ဆယ်ကျော်သက်နှစ်ဦးအနက်မှ တစ်ဦးဖြစ်သော အသက် ၁၄ နှစ်အရွယ် Dominic Blackwell ၏ အိပ်ခန်းကို မြင်တွေ့ရမည်ဖြစ်သည်။ ထိုအခန်းသည် Blackwell မှ ဇာတ်ကောင်၏ အမှတ်တရပစ္စည်းများကို စုဆောင်းခဲ့သည့်အတိုင်း ထိုဇာတ်ကောင်အတွက် ကိုးကွယ်ရာနေရာတစ်ခုဖြစ်နေသကဲ့သို့ ယခုအခါ Blackwell အတွက်ပါ ဖြစ်နေသည်။

ငါးနှစ်ကျော်ကြာ သေဆုံးပြီးနောက်ပိုင်း ခြေအိတ်နှင့် အတွင်းခံအဝတ်အစားများမှလွဲ၍ မလျှော်ရသေးသော အဝတ်အစားများဖြင့် ပြည့်နေသည့် အဝတ်လျှော်ခြင်းတောင်းတစ်ခု ရှိသည်။ “သူ့အခန်းထဲက သူ့ရနံ့ကို မဆုံးရှုံးစေချင်ဘူး။ အဲဒါက သူ့ရနံ့ပဲ” ဟု သူ့မိခင် Nancy က ပြောသည်။

အခြားဖော်ပြပါ မိဘများသည် ၎င်းတို့၏ ကွယ်လွန်သွားသော ကလေးများ၏ အခန်းများကို အနံ့အသက်များ မပျက်စီးစေရန် မူလအတိုင်းထားရှိရန် ကြိုးစားခဲ့ကြသည်။ ၂၀၂၃ ခုနှစ်တွင် Nashville, Tenn. ၌ ဖြစ်ပွားခဲ့သော ပစ်ခတ်မှုတွင် သေဆုံးခဲ့သည့် အသက် ၉ နှစ်အရွယ် Hallie Scruggs ၏ ဖခင် Chad Scruggs သည် သမီး၏ချွေးစိုဆံပင်အပါအဝင် သူမ၏ရနံ့ကို လွမ်းဆွတ်နေပြီး သူမ၏အိပ်ရာသည် ထိုအနံ့ကို အနီးစပ်ဆုံး ရနိုင်သည့်နေရာဖြစ်သည်ဟု ယူဆသည်။ ၎င်း၏ဇနီး Jada ကမူ Hallie ညစဉ်အိပ်ခဲ့သည့် စောင်ကို ရနံ့ခံရန် အခါအားလျော်စွာ ဝင်ရောက်သည်။ ကြောင်ပုံများပါသည့် သူမ၏ hoodies ကောင်းစွာရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

၂၀၂၂ ခုနှစ်တွင် Uvalde, Texas ၌ ဖြစ်ပွားခဲ့သော ပစ်ခတ်မှုတွင် သေဆုံးခဲ့သည့် ကလေး ၁၉ ဦးနှင့် ဆရာနှစ်ဦးအနက်မှ တစ်ဦးဖြစ်သည့် အသက် ၉ နှစ်အရွယ် Jackie Cazares ၏ မိသားစုသည် သူမသေဆုံးပြီးနောက် အခန်းတွင်း မီးများကိုပင် မပိတ်ဘဲ မူလအတိုင်း ထားရှိထားသည်။ အခန်းထဲတွင် အပိုပစ္စည်းတစ်ခုရှိသည်။ ၎င်းမှာ သူမ၏အိပ်ရာဘေးရှိ ကုလားထိုင်ဖြစ်ပြီး သူမ၏ဖခင် Javier သည် ထိုနေရာတွင် နေ့တိုင်းထိုင်လေ့ရှိသည်။ အခန်းတွင်းရှိ အရုပ်နှစ်ခုကို ဖိလိုက်သောအခါ သူမ၏အသံကို ထွက်ပေါ်စေသည်။

သမီး Gracie သည် Blackwell ကဲ့သို့ ၂၀၁၉ ခုနှစ် Saugus High School ၌ ပစ်ခတ်မှုတွင် အသက် ၁၅ နှစ်အရွယ်က သေဆုံးခဲ့သည့် Cindy Muehlberger က သူမ၏သမီးအခန်းသို့ နေ့စဉ်သွားရောက်ကာ “မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ” နှင့် “ညချမ်းမင်္ဂလာပါ” ဟု ပြောလေ့ရှိသည်။ Gracie သည် သူမ၏အခန်းထဲတွင် ဖျော်ဖြေပွဲများပြုလုပ်ရန်၊ အိပ်ရာပေါ်မှ လှန်ချခြင်းမျိုးပင် ပြုလုပ်ခဲ့သောကြောင့် သူမ၏အိပ်ခန်းကို မှတ်တမ်းရုပ်ရှင်တွင် ပြသခြင်းကို နှစ်သက်ပေလိမ့်မည်။ သူမသည် မိသားစုဝင်များအား ဖိတ်စာများ ပေးပြီး ကုလားထိုင်များ ပြင်ဆင်ထားသည်။ အခန်းထဲတွင် သူမကျောင်းကပွဲအတွက် ဝတ်ဆင်မည့် ဝတ်စုံတစ်ထည်သည် ချိတ်ပေါ်တွင် ချိတ်ဆွဲထားဆဲဖြစ်ပြီး သူမ၏အနာဂတ်အတွက် ရေးထားသော မှတ်စုများပါရှိသည့် သေတ္တာတစ်လုံးလည်း ရှိသည်။ ထိုမှတ်စုများတွင် သူမ၏ပထမဆုံး အထက်တန်းကျောင်းနေ့တွင် “ချစ်စရာကောင်းတာလေး ဝတ်ပါ။ စိတ်မလှုပ်ရှားပါနဲ့။ တစ်သက်တာသူငယ်ချင်းအချို့ကို တွေ့ရမှာဖြစ်သလို ရန်သူအချို့ကိုလည်း တွေ့ရမှာပါ။ အပျက်သဘောဆောင်တာတွေကို မစဉ်းစားနဲ့” ဟု ရေးထားသည်။

ရရှိလာသည့်အချက်

CBS News အတွက် ကျောင်းတွင်းပစ်ခတ်မှုများကို ဆယ်စုနှစ်သုံးခုနီးပါး သတင်းယူခဲ့သည့် Hartman (လူသားချင်းစာနာထောက်ထားမှုဆိုင်ရာ ဇာတ်လမ်းများအတွက် အထူးကျော်ကြားသူ) သည် ကြည့်ရှုသူများအား အကောင်းမြင်စိတ်ထားရှိစေရန် ကူညီပေးသည့် အပိုင်းများကို ပုံမှန်အားဖြင့် တာဝန်ပေးခံရသည်။ “ကျွန်တော်က စိတ်ချမ်းသာစရာကောင်းတဲ့၊ ပျော်ရွှင်စရာသတင်းမျိုးကို တင်ဆက်ရတဲ့သူလို့ သတ်မှတ်ခံရတယ်။ လူတွေရဲ့ လူသားချင်းစာနာထောက်ထားမှုအပေါ် ယုံကြည်စိတ်ကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ပေးဖို့ နောက်ဆုံးမှာ ခေါ်ယူခံရတဲ့သူပါ” ဟု ရုပ်ရှင်တွင် သူက ပြောသည်။

သို့သော် ကျောင်းတွင်းပစ်ခတ်မှုများ ပိုများလာသည်နှင့်အမျှ ထိုအပိုင်းများကို လုပ်ဆောင်ရန် ပိုမိုခက်ခဲလာခဲ့သည်။

“ကျွန်တော်လုပ်ခဲ့တာက အရာအားလုံးကို ဖြူစင်အောင်လုပ်တာပဲ။ ကျောင်းတွင်းပစ်ခတ်မှုတစ်ခုနဲ့ လူအများအပြားကို သေဆုံးစေတဲ့ ပစ်ခတ်မှုတွေမှာ ကောင်းတဲ့သတင်းကို ရှာဖွေဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာကို စဉ်းစားကြည့်ပါ။ အဲဒါက ကျွန်တော့်အလုပ်ပဲ။ တစ်ပတ်ရဲ့အဆုံးမှာ ဘဝက ဆက်လက်အသက်ရှင်နေထိုက်တယ်ဆိုတာကို ကျွန်တော်တို့ကို သတိရစေခဲ့တယ်။ အခုတော့ ကျောင်းတွင်းပစ်ခတ်မှုတစ်ခုကို ကြည့်ပြီး အပြုသဘောဆောင်တဲ့ ရှုထောင့်ကို ကျွန်တော် ရှာဖွေမှာမဟုတ်တော့ဘူး။”

သူက ကြည့်ရှုသူများသည် ထိုအပိုင်းများကို စိတ်မဝင်စားတော့ဟု ခံစားခဲ့ရသည်။ “အမေရိကဟာ ကျောင်းတွင်းပစ်ခတ်မှုတစ်ခုချင်းစီကနေ ပိုပိုပြီး မြန်မြန်ဆန်ဆန် ရွေ့လျားသွားခဲ့တာ။ ကျွန်တော် တစ်ခုခု ကွဲပြားတာလုပ်ရမယ်လို့ ခံစားရတယ်။ ဘာလုပ်နိုင်မလဲ။”

သတင်းဌာနများသည် သေနတ်သမားများကို အချိန်များစွာပေးသည်ဟု သူက ထင်မြင်သောကြောင့် သူ၏ပရောဂျက်သည် သားကောင်များအပေါ် ပြန်လည်အာရုံစိုက်ရန် နည်းလမ်းတစ်ခုဖြစ်သည်။ “ဒီရဲ့ရည်ရွယ်ချက်တစ်ခုလုံးက အများကြီးပြောစရာမလိုတာပါပဲ။ လူတွေ ဓာတ်ပုံတွေကို မြင်စေချင်တာ။ ဓာတ်ပုံတွေက သူ့ဖာသာသူ ပြောပါစေ။”

ရုပ်ရှင်တို၏အဆုံးတွင် Hartman က “အမေရိကန်အားလုံးကို အဲဒီအခန်းတွေထဲက တစ်ခန်းမှာ မိနစ်အနည်းငယ်လောက် ရပ်နေစေချင်တယ်။ အဲဒီလိုဆိုရင် ကျွန်တော်တို့က မတူညီတဲ့ အမေရိကတစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့” ဆင်ခြင်သုံးသပ်ပြောကြားသွားသည်။