မိဘအုပ်ထိန်းခြင်းအကြောင်း ဒဿနိကဗေဒက ဘာတွေ သင်ကြားပေးနိုင်သလဲ

(SeaPRwire) –   မြောက်အာဖရိကမှ ဘာသာရေးဆရာနှင့် တွေးခေါ်ပညာရှင် Augustine of Hippo သည် ၎င်း၏ ကိုယ်တိုင်ရေးအတ္ထုပ္ပတ္တိ တွင် ၎င်း၏ ငယ်ဘဝကို ပြန်ပြောင်းကြည့်ရှုခဲ့သည်။ သူသည် သစ်တော်သီးအမြောက်အမြားကို ခိုးယူခဲ့သည့်အချိန်ကို ပြန်သတိရမိသည်။ အကြောင်းမှာ ဆာလောင်၍မဟုတ်ဘဲ တားမြစ်ထားသည့်အရာကို လုပ်ဆောင်ရခြင်း၏ ပျော်ရွှင်မှုအတွက် ဖြစ်သည်။ ထို့ထက်စော၍ သူသည် အနိုင်ရလိုသည့်စိတ်ကြောင့် ကစားပွဲများတွင် လိမ်လည်ခဲ့ပြီး၊ ထိန်းသိမ်းသူများက ၎င်း၏ဆန္ဒများကို မဖြည့်ဆည်းပေးသောကြောင့် ဒေါသတကြီး ဆူပူကြိမ်းမောင်းခဲ့သည်ကို မှတ်မိသည်။ ၎င်းတို့၏ ငယ်ဘဝကို မှတ်မိသူမည်သူမဆိုအတွက် ဤအပြုအမူများသည် ရင်းနှီးပြီးသားဖြစ်နိုင်သည်။ ကလေးများသည် လိမ်လည်နိုင်သည်၊ ဖျက်ဆီးနိုင်သည်၊ ဒေါသတကြီး ဆူပူနိုင်သည်ဟုဆိုသည်။ ယနေ့ခေတ်တွင် ကျွန်ုပ်တို့အတွက် ရင်းနှီးမှုနည်းပါးပြီး စိန်ခေါ်မှုဖြစ်နိုင်သည်မှာ ကလေးငယ်များ၏ စိတ်ခံစားမှုများကို စာရိတ္တပိုင်းအရ မှန်ကန်စွာ ဖော်ပြနိုင်သည်ကို အသိအမှတ်ပြုခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ ကလေးတစ်ဦး၏ အပြုအမူသည် မကောင်း—ရိုင်းစိုင်းခြင်း၊ လောဘကြီးခြင်း၊ ကိုယ်ကျိုးရှာခြင်း—ဖြစ်နိုင်သည်ဟူသော အတွေးသည် မကြာခဏဆိုသလို ပိတ်ပင်ထားသောအရာဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ကျွန်ုပ်တို့ ကလေးများကို ပြုစုပျိုးထောင်ပုံကို ထိခိုက်စေနိုင်သည်။

မကြာသေးမီနှစ်များအတွင်း လူမှုဗေဒပညာရှင် David Lancy သည် ကြွယ်ဝပြီး ဒီမိုကရေစီဆန်သော အနောက်နိုင်ငံများတွင် ကလေးများအပေါ်ထားရှိသည့် သဘောထားကို ဖော်ပြရန်အတွက် “ ” ဟူသော ဝေါဟာရကို တီထွင်ခဲ့သည်။ neontocracy တွင် ကလေးများကို —လူကြီးများနှင့် သီးခြားမျိုးစိတ်တစ်ခု—အဖြစ် သတ်မှတ်ပြီး ထိုလူ့အဖွဲ့အစည်း၏ အတန်ဖိုးအရှိဆုံး အုပ်စု ဖြစ်လာသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ Augustine ခေတ်နှင့်မတူဘဲ ကလေးငယ်များသည် လူကြီးများ၏ အဆုံးအဖြတ်ပေးမှုမှ လုံခြုံမှုရှိနေကြခြင်းဖြစ်သည်။ ၎င်းကို ကျွန်ုပ်တို့ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ရေပန်းစားသော “ကလေးတိုင်း မတူညီဘူး” ဟူသော ဆောင်ပုဒ် (တစ်နည်းအားဖြင့် ငါ့ကလေးကို ဝေဖန်မဆုံးဖြတ်ပါနဲ့) နှင့် ကလေးတစ်ဦးစီ၏ စရိုက်နှင့်ကိုက်ညီစေရန် ကလေး၏အပြုအမူကို ဝေဖန်ဆုံးဖြတ်ခြင်းနှင့် ပြုပြင်ခြင်းမှ ရှောင်ကြဉ်ရန် အားပေးသည့် တို့ဖြင့် တွေ့မြင်နိုင်သည်။

သို့သော် ကလေးများကို ၎င်းတို့၏ ကိုယ်ပိုင်စံနှုန်းများအတိုင်း ပြုစုပျိုးထောင်သင့်သလား၊ ၎င်းတို့၏မိဘများ၏ စံနှုန်းများအတိုင်း ပြုစုပျိုးထောင်သင့်သလား။ ကျွန်ုပ်တို့ ထိုသို့တွေးတောမိရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းတစ်ခုမှာ ယနေ့ခေတ်တွင် ကလေးငယ်များ၏ စိတ်ခံစားမှုများကို စိတ်ဖိစီးမှု၏ ဇီဝကမ္မဗေဒဆိုင်ရာ ထုတ်လွှတ်မှုများအဖြစ် ရှုမြင်ကြပြီး ထိုသို့ဖြစ်သောကြောင့် စံနှုန်းသတ်မှတ်ချက်များနှင့် ကင်းလွတ်နေသည်ဟု ယူဆခြင်းဖြစ်သည်။ ဥပမာအားဖြင့်၊ —ကလေးဦးဆောင်သော ခေတ်ရေစီးကြောင်း၏ ဥပမာတစ်ခု—သည် ဟု ဆိုထားပြီး ထို့ကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့သည် ၎င်းတို့ထံမှ ၎င်းကို မမျှော်လင့်သင့်ပေ။ ဆိုလိုသည်မှာ သင့်ကလေးက သကြားလုံးဝယ်မပေးသောကြောင့် ဒေါသတကြီး ဆူပူသောအခါတွင် သင့်အခန်းကဏ္ဍမှာ ပြုပြင်ပြောင်းလဲခြင်းမှ ရှောင်ကြဉ်ပြီး ကုထုံးပညာရှင်တစ်ဦး သို့မဟုတ် မှတ်တမ်းရုပ်ရှင်တစ်ခုမှ အသံထပ်သူတစ်ဦးကဲ့သို့ “မင်း အခု အရမ်းဒေါသထွက်နေတာပဲ” ဟု ပြောပြခြင်းဖြင့် သင့်ကိုယ်သင် ကန့်သတ်ထားရန်ဖြစ်သည်။ (ကစားကွင်းများတွင် ဤစကားစုကို ကြားခဲ့ရသည့် အကြိမ်အရေအတွက်ကို ကျွန်ုပ် မှတ်မိနိုင်ခြင်းမရှိပါ။)

သို့သော် ၎င်းသည် လူသားများ ခံစားရသည့်အရာကို ၎င်းတို့ နားလည်သည့်အရာမှ ခွဲထုတ်၍မရနိုင်ကြောင်းကို လျစ်လျူရှုထားခြင်းဖြစ်သည်။ ကလေးငယ်များ၏ အခြေအနေတွင်ပင် ထိုသို့ဖြစ်သည်။ ကြောက်ရွံ့ခြင်းကို ခံစားရခြင်းဆိုသည်မှာ အခြေအနေသည် ခြိမ်းခြောက်နေသည်ဟု ကျွန်ုပ်တို့ နားလည်ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ စိတ်ပျက်ခြင်းကို ခံစားရခြင်းဆိုသည်မှာ ကျွန်ုပ်တို့တွင် အခြားမျှော်လင့်ချက်များ ရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်ကာ၊ တစ်စုံတစ်ဦးအပေါ် မနာလိုစိတ် ခံစားရခြင်းဆိုသည်မှာ ၎င်းတို့ကို ပြိုင်ဘက်အဖြစ် ကျွန်ုပ်တို့ ရှုမြင်ခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် အခြေအနေတစ်ခုကို ကျွန်ုပ်တို့ မည်ကဲ့သို့ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုသည်မှာ အလွန်အရေးကြီးပါသည်။ ဒေါသသည် မည်သည့်အချိန်တွင် မှန်ကန်ကြောင်း သို့မဟုတ် ဒေါသသည် အခြားသူများကို မည်ကဲ့သို့ ထိခိုက်စေနိုင်ကြောင်း သင်ကြားပေးခြင်းမရှိဘဲ ကလေးငယ်တစ်ဦးအား ဒေါသထွက်နေသည်ဟု ပြောခြင်းသည် ၎င်းတို့ ခံစားနေရသည့်အရာကို နားလည်ခြင်းမှ ကင်းမဲ့စေပါသည်။ ထိုသို့ဖြစ်ပါက ကျွန်ုပ်တို့က “မင်း အခု ဦးနှောက်ဆိုင်ရာ အလွန်အကျွံ စီးဆင်းမှုဖြစ်နေတာပဲ” ဟု ပြောလိုက်ခြင်းက ပို၍ကောင်းပါသည်။

တစ်စုံတစ်ဦး—ဒေါသ၊ ကြောက်ရွံ့မှု၊ ပျော်ရွှင်မှု၊ မျှော်လင့်ချက်—ကို စိတ်ခံစားမှုတစ်ခု သတ်မှတ်ပေးခြင်းဆိုသည်မှာ ၎င်းတို့သည် သန့်စင်သော ဇီဝကမ္မဗေဒအဆင့်ကို ကျော်လွန်နေပြီဖြစ်သည်ဟု ဆိုလိုသည်။ ၎င်းသည် အလွန်အစောပိုင်းအဆင့်များတွင်ပင် ဖြစ်ပေါ်နေပြီဖြစ်သည်။ ကလေးတစ်ဦး၏ အာရုံကြောဆိုင်ရာ တုံ့ပြန်မှုများသည် ၎င်းတို့၏ မိဘများနှင့် ဆက်သွယ်ရေးပုံစံများ ဖြစ်လာပြီး ထိုမှတစ်ဆင့် အဓိပ္ပာယ်ရှိသော စိတ်ခံစားမှုများအဖြစ် ပြောင်းလဲလာသည်။ ၎င်း၏ ၁၉၆၂ ခုနှစ် ထုတ် Learning from Experience စာအုပ်တွင် အင်္ဂလိပ် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပညာရှင် Wilfred Bion က ဤလုပ်ငန်းစဉ်ကို “the alpha-function” ဟု ခေါ်ဆိုခဲ့သည်- ကလေးတစ်ဦး၏ အပြုအမူကို နားလည်ပြီး တုံ့ပြန်ရန် ကြိုးပမ်းခြင်းမှတစ်ဆင့် မိဘတစ်ဦးသည် ပထမဆုံးသော ရိုင်းစိုင်းသည့် အာရုံခံစားမှု အတွေ့အကြုံများ (beta-elements) ကို အဓိပ္ပာယ်ရှိသော အတွေးများ (alpha-elements) အဖြစ် ပြောင်းလဲပေးသည်။ Bion အတွက် ၎င်းတို့သည် ကျွန်ုပ်တို့၏ တွေးခေါ်နိုင်စွမ်း၏ မူလအစများဖြစ်ပြီး နောင်ဘဝတွင် ခက်ခဲသော စိတ်ခံစားမှုများကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရာတွင် ကူညီပေးမည့် အရေးပါသော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ လုပ်ငန်းဆောင်တာတစ်ခု ဖြစ်သည်။

စိတ်ခံစားမှုဆိုင်ရာ နားလည်မှုစွမ်းရည်—တရားမျှတသော ဒေါသကို ခံစားရခြင်း၊ ထိန်းချုပ်မှုပြသခြင်း၊ အခြားသူများကို လေးစားခြင်းတို့၏ အဓိပ္ပာယ်—သည် အရွယ်ရောက်ပြီးမှ မှော်ဆန်စွာ ပေါ်ပေါက်လာခြင်းမဟုတ်ပါ။ ၎င်းသည် မိဘများက ၎င်းတို့၏ ကလေးများကို စကားပြောဆိုခြင်းဖြင့် နားလည်မှုပုံစံများကို ပေးအပ်ခြင်း (သို့မဟုတ် မပေးအပ်ခြင်း) ဖြင့် တဖြည်းဖြည်း တိုးတက်လာသည်။ ထို့ကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့သည် ကလေးငယ်များနှင့် ကလေးငယ်များကို စကားလုံးများ မသုံးနိုင်ခြင်းကြောင့် စကားပြောဆိုခြင်းမှ မထိန်းချုပ်ထားသကဲ့သို့ ကောင်းမွန်သောအပြုအမူနှင့် မကောင်းသောအပြုအမူဟူ၍ မည်သို့သတ်မှတ်သည်ကို ကျွန်ုပ်တို့၏ နားလည်မှုထဲသို့ ၎င်းတို့ကို စတင်မိတ်ဆက်ပေးခြင်းမှလည်း မထိန်းချုပ်ထားသင့်ပေ။

မိဘတစ်ဦးသည် ၎င်းတို့၏ ကလေး၏အပြုအမူအပေါ် ကြားနေနိုင်သည်ဟူသော အယူအဆသည် အကောင်းဆုံးအားဖြင့် အပြစ်မဲ့ပြီး အဆိုးဆုံးအားဖြင့် အန္တရာယ်ရှိသည်။ မိဘများ မေးရမည့် ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော မေးခွန်းမှာ- ကျွန်ုပ်တို့၏ ကလေးငယ်များကို မည်သူဖြစ်စေချင်သနည်း။ ကျွန်ုပ်တို့ ပြုစုပျိုးထောင်လိုသော ပုဂ္ဂိုလ်၏ ပုံရိပ်နှင့် စတင်ခြင်းမရှိပါက ကျွန်ုပ်တို့သည် အမြဲတမ်း နောက်လိုက်နေရမည်ဖြစ်ပြီး၊ သို့မဟုတ် ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ကျွန်ုပ်တို့၏ ကလေး၏ စိတ်အခြေအနေတိုင်းကို လိုက်နေရမည်ဖြစ်သည်။