ကျွန်မ၏ ဒစ်ခ် ချေနီအပေါ် စွဲလမ်းခြင်း

(SeaPRwire) –   ဆယ်စုနှစ်များစွာကြာအောင် ကျွန်ုပ်သည် ဒုတိယသမ္မတ Dick Cheney ကို စိတ်ဝင်စားခဲ့ပါသည်။ ၂၀၁၀ ပြည့်နှစ်တွင် သူ၏ St. Michael’s, Maryland ရှိ အပန်းဖြေအိမ်တွင် တွေ့ဆုံခွင့်ရသည့်နေ့သည် ကျွန်ုပ်အတွက် အိပ်မက်တစ်ခု အမှန်တကယ်ဖြစ်လာသည့်နေ့ပင်။

မီးခိုးရောင်ကျောက်စရစ်လမ်းဆုံးတွင်ရှိသော သူ၏အိမ်သည် အဖြူရောင်ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် William and Sonoma ကက်တလောက်မှ စာမျက်နှာတစ်ရွက်လို ဖြစ်နေသော်လည်း လိုက်ဖက်မှုမရှိဘဲ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

အိမ်ပိုင်ရှင်များဖြစ်ကြသော Dick နှင့် Lynne Cheney တို့သည် ထိုနေရာတွင် ရှိနေကြသော်လည်း အိမ်ပေါ်တွင် သူတို့၏ပုံစံ လက္ခဏာများ မတွေ့ရပါ။ အပြင်အဆင်သည် အရောင်မဲ့ပြီး အရသာမဲ့သည် (ဆိုလိုသည်မှာ သူတို့တွင် အရသာမရှိခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ မည်သည့်အရသာမှ မထင်ဟပ်ခြင်းဖြစ်သည်)။ ဝင်ပေါက်တွင်ရှိသော စားပွဲဝိုင်းဖြူပေါ်၌ အတွင်းပိုင်းအပြင်အဆင်နှင့်ပတ်သက်သည့် ကော်ဖီစားပွဲတင်စာအုပ်များဖြစ်သော “At Home With Books”၊ “At Home With Arts” စသည်တို့ကို သပ်ရပ်စွာ စီစဉ်ထားသည်ကို တွေ့ရသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်သည် ဖျော့တော့နေသော်လည်း Cheney နှင့် စကားပြောဆိုမှုက ဆွဲဆောင်မှုရှိခဲ့သည်။ နောက်ကြောင်းပြန်ကြည့်လျှင် အီရတ်ကို ကျူးကျော်ခဲ့ခြင်းသည် အမှားတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ပါသလားဟူသော မေးခွန်းအတွက် အိမ်ရှင်၏အဖြေမှာ ခိုင်မာပြတ်သားခဲ့သည်- အီရတ်လူမျိုးများသည် “လူတိုင်း၏ အစုလိုက်အပြုံလိုက် ဖျက်ဆီးရေးလက်နက်များ” နှင့် ကြုံတွေ့ရမည့်အစား အမေရိကန်၏ “အစုလိုက်အပြုံလိုက် ချစ်ခြင်းမေတ္တာလက်နက်များ” ဖြင့် ဗုံးကြဲခံရခြင်းက ပို၍ကောင်းသည်။

ကျွန်ုပ်က သူ့မူဝါဒများကို သံသယရှိသကဲ့သို့ Cheney ကလည်း ကျွန်ုပ်ကို သံသယရှိခဲ့သည်။ သူက “ကွန်မြူနစ်တွေက ပြုပြင်ပြောင်းလဲတာ မလုပ်ဘူး” ဟု မကျေမနပ် ရေရွတ်ခဲ့သည်။

လစ်ဘရယ် New School တွင် ဆရာမတစ်ဦးဖြစ်သလို ဆိုဗီယက်ယူနီယံဝန်ကြီးချုပ် Nikita Khrushchev ၏ မြစ်မလေးဖြစ်သူ ကျွန်ုပ်ကို Cheney က စစ်အေးခေတ်ရန်သူအဖြစ် ရှုမြင်ခဲ့သည်။ သူသည် သူ၏ တောင်းပန်စရာမလိုသော အာဏာပိုင်စရိုက်ဖြင့် ကျွန်ုပ်၏ အာဏာရှင်ဆန်သော ဇာတိမြေကို အမှတ်ရစေခဲ့သည်။

၁၉၇၀ ပြည့်လွန်နှစ်များ ဆိုဗီယက်ယူနီယံတွင် ကြီးပြင်းလာသူတစ်ဦးအနေဖြင့် ကျွန်ုပ်သည် အာဏာရှင်များကို ကောင်းစွာသိသည်။ Lenin Mausoleum ပေါ်တွင် ရပ်လျက် Red Square ဝါဒဖြန့်ချီရေး စီတန်းလှည့်လည်မှုများကို နှုတ်ဆက်နေကြသော သူတို့မျိုးဆက်ပေါင်းများစွာ။ Cheney ကို အခြားသူများမတိုင်မီကတည်းက ကျွန်ုပ်ကိုယ်တိုင်နှင့် ဆင်တူကြောင်း သိခဲ့သည်။

ဆန့်ကျင်ဘက်အသံများကို သူဖိနှိပ်ပုံတွင် ကျွန်ုပ်တွေ့မြင်ခဲ့သည်။

၂၀၀၀ ပြည့်နှစ်၊ George W. Bush ၏ ဒုတိယသမ္မတလောင်းအဖြစ် အမည်စာရင်းတင်သွင်းခံရပြီးနောက် သတင်းစာရှင်းလင်းပွဲတစ်ခုတွင် Cheney က White House ရှိ သူ၏အနာဂတ်အလုပ်နှင့် Halliburton ဟုခေါ်သော စွမ်းအင်ကုမ္ပဏီ၏ CEO အဖြစ် သူ၏ယခင်အလုပ်တို့ကြား အကျိုးစီးပွားပဋိပက္ခနှင့်ပတ်သက်၍ မည်သည့်မေးခွန်းမှ ထပ်မံမမေးသင့်ကြောင်း ကြေညာခဲ့သည်။

လွတ်လပ်သောသတင်းမီဒီယာသည် သူ၏တောင်းပန်စရာမလိုသော အာဏာပိုင်စရိုက်ကြောင့် စွဲမက်ခဲ့သည်။ Cheney သည် သူ၏ယခင်စီးပွားရေးလုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များနှင့် ဆက်သွယ်ခဲ့ခြင်း ရှိ၊ မရှိ မည်သူမှမမေးရဲခဲ့ကြပါ။ (သူမလုပ်ခဲ့ပါ)။ ကုမ္ပဏီမှ ငွေကြေးအကျိုးခံစားခွင့်များ ရရှိမည်လားဟု မည်သူမှ မမေးရဲခဲ့ကြပါ။ (သူရရှိမည်ဖြစ်သည်)။

Kremlin ခေါင်းဆောင်ကြီးများ၏ မျိုးဆက်တစ်ဦးအနေဖြင့် Cheney သည် ဆိုဗီယက်ယူနီယံရှိ နိုင်ငံသားများကို လှည့်ဖြားပြီး ကြောက်ရွံ့အောင်လုပ်ခဲ့သော အာဏာရှင်များကို ကျွန်ုပ်အား သတိရစေခဲ့သည်။ 9/11 ၏ ကြေကွဲဖွယ်ဖြစ်ရပ်များပြီးနောက် Bush နှင့် Cheney ၏ ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ အကြမ်းဖက်မှုစစ်ပွဲကြောင့် Act မျိုးစုံဖြစ်သည့် The Patriot Act, The Military Commissions Act, The National Defense Authorization Act တို့ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ အမေရိကန်လူမျိုးတို့၏ 9/11 အပေါ် ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် Bush-Cheney White House သည် လျှို့ဝှက်ပင်လယ်ရပ်ခြားနေရာများတွင် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုကို ခွင့်ပြုခဲ့ပြီး စစ်ဘက်ဆိုင်ရာအေဂျင်စီများမှ ဖမ်းဝရမ်းမပါဘဲ စောင့်ကြည့်ခြင်း—သန်းနှင့်ချီသောအမေရိကန်လူမျိုးတို့၏ အီးမေးလ်များနှင့် ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုများကို ဝင်ရောက်စစ်ဆေးခြင်း—တို့ကို ခွင့်ပြုခဲ့သည်။

ဆိုဗီယက်ယူနီယံ၏ နောက်ဆုံးခေါင်းဆောင် Mikhail Gorbachev က တစ်ချိန်က ကျွန်ုပ်အား “Cheney ဟာ အန္တရာယ်ရှိတဲ့လူ၊ အမေရိကန်ဒီမိုကရေစီမှာ သင်မျှော်လင့်ထားတဲ့ပုံစံမျိုး မဟုတ်ဘူး” ဟု ပြောခဲ့ဖူးသည်။

ကျွန်ုပ်သည် Cheney ကို စွဲမက်ခဲ့ရခြင်းမှာ သူ၏အပြုအမူများသည် ကျွန်ုပ်ကဲ့သို့သော Bush အစိုးရ၏ ဝေဖန်သူများအတွက် နိုင်ငံခြားရှိ အာဏာရှင်အစိုးရများကို သတိရစေသည့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ထိုနေ့တွင် Cheney နှင့် စကားပြောခွင့်ရသောအခါ သူသည် အစွမ်းထက်ပြီး ကြမ်းတမ်းမည်ဟု ကျွန်ုပ်မျှော်လင့်ခဲ့သည်။ မမျှော်လင့်ခဲ့သည်မှာ သူသည် Bush ၏ ကာကွယ်ရေးဝန်ကြီး Donald Rumsfeld နှင့် သူ့ကိုယ်သူ နှိုင်းယှဉ်နေဆဲဖြစ်ပုံရသည်။

ကျွန်ုပ်တို့သည် အနီးအနားရှိ Rumsfeld ၏ အိမ်ခြံမြေသို့ သွားရောက်ခဲ့ကြသည်။ ၎င်းသည် သိသိသာသာကွာခြားသည်—ဘဝ၊ အရောင်အသွေးနှင့် ဟောင်းနွမ်းနေသော ပရိဘောဂများ ပြည့်နေသည်။ သူတို့၏ ကားလမ်းသည် ရွှင်လန်းဖွယ် အဝါရောင် ကျောက်စရစ်ခဲလေးများဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသည်—၎င်းသည် နောင်တွင် ကျွန်ုပ်သိရှိခဲ့ရသော စစ်မှန်သော ကြွယ်ဝမှု၏ လက္ခဏာဖြစ်သည်—Cheney ၏ ကျောက်စရစ်များကဲ့သို့ မဟုတ်ဘဲ ကြီးမား၊ မီးခိုးရောင်နှင့် Nouveau riche များအတွက် ဖြစ်သည်။

၁၉၆၀ ပြည့်လွန်နှစ်များက ကွန်ဂရက်လွှတ်တော်အမတ်ဖြစ်ခဲ့သော Rumsfeld သည် လူငယ် Cheney ကို ဝါရှင်တန်ဒီစီသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ ပထမဆုံး သူ့၏အကူအညီပေးသူအဖြစ်၊ ထို့နောက် Rumsfeld သည် သမ္မတ Gerald Ford ၏ အကြီးအကဲဖြစ်လာသောအခါ သူ့၏ဒုတိယအဖြစ် ခေါ်ဆောင်ခဲ့သည်။ Princeton တက္ကသိုလ်မှ ဘွဲ့ရတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ဝါရှင်တန်မြို့သား အတွေ့အကြုံရှိသူ Don သည် Wyoming တက္ကသိုလ်မှ ကျောင်းသား Dick အတွက် ထိုက်တန်သော စံနမူနာဖြစ်ခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်းသူ၏ အလုပ်အကိုင်တွင် Cheney သည် Yalie တစ်ဦးအဖြစ် မအောင်မြင်ခဲ့သော်လည်း Rumsfeld ၏ ကျန်ရစ်သော ရာထူးများကို ဆက်ခံခဲ့သည်။ Rumsfeld သည် ၁၉၇၅ ခုနှစ်တွင် ကာကွယ်ရေးဝန်ကြီးရာထူးကို ရရှိသောအခါ သူသည် Ford ၏ အကြီးအကဲရာထူးကို ရယူခဲ့သည်။ Cheney သည် ၁၉၇၈ ခုနှစ်တွင် ကွန်ဂရက်လွှတ်တော်အမတ်ဖြစ်လာပြီး ၁၉၈၉ ခုနှစ်တွင် ကာကွယ်ရေးဝန်ကြီးဖြစ်လာခဲ့သည်။ ၂၀၀၀ ပြည့်နှစ်တွင် သူသည် ဒုတိယသမ္မတရာထူးကို ရယူခြင်းဖြင့် Rumsfeld ကို နောက်ဆုံးတွင် ကျော်လွန်သွားခဲ့သည်။ သို့သော် အာဖဂန်နစ္စတန်နှင့် အီရတ်စစ်ပွဲများကိုမူ သူတို့နှစ်ဦးအတူ စိတ်ကူးခဲ့ကြသည်။

ဤစစ်ပွဲများတွင် အသက်ဆုံးရှုံးမှုများနှင့် ဘီလီယံနှင့်ချီသော အသုံးစရိတ်များရှိခဲ့သော်လည်း ဒုတိယသမ္မတသည် သူ၏အမြင်များကို ပြန်လည်စဉ်းစားခြင်းမရှိခဲ့ပါ။ သူသည် သူ၏ အရှေ့အလယ်ပိုင်းစစ်ပွဲများကို ပြန်ကြည့်ပြီး “တချို့အရာတွေကို ကွဲပြားစွာလုပ်ခဲ့ရင် ကောင်းမယ်” ဟု တစ်ခါမျှ မတွေးခဲ့ပါ။

Cheney နှင့် ရင်းနှီးသူတစ်ဦး ပြောသကဲ့သို့ “သူတို့ လုံလောက်အောင် မလုပ်ခဲ့ဘူးဆိုတဲ့ ခံစားချက်မျိုးသာ ရှိခဲ့တယ်”။